We hadden een woordenwisseling. Zo met dit zonnige weer is er meer te doen dan te gaan luisteren naar Gods woord...
Eerlijk is eerlijk, waar ik in het 'begin' voor moest strijden, krijg ik nu de ruimte om thuis 'mijn geloof' te leven. Zij het wel meer door het 'leven' dan door de woorden. Soms denk ik een opening te hebben door een vraag van hem, maar snel kapt hij het dan af door desinteresse.Het is wat bij mijn leven hoort inmiddels, en ik zie het als opdracht: God zelf gaf deze opdracht aan mij. En ook ja er is steeds weer HOOP, niet door het gedrag van mijn (ongelovige) man, maar wel door wie God is en blijft. Hij geeft me hoop door steeds mijn vertrouwen op Hem te stellen, steeds weer opnieuw.
Gisteren waren er woorden, ik had gemopperd, en hij verweet me dat hij niet veranderd was (nee was het maar waar!) maar ik. En dat we nu minder weggaan omdat ik wil luisteren naar Gods woord, dat was gisteren de druppel om woorden te krijgen...
Ja dat blijf ik doen, in andere dingen wil ik me naar hem schikken en tegemoet komen, maar het moment om Gods woorden te horen niet. Ik ben verdrietig als ik niet kan gaan luisteren, ik mis het, want ik heb het nodig. Ja daarvoor is een woordenwisseling dan nodig, (niet dat gemopper van mij).
Ik had er gisteren geen woorden voor, ik was leeg, naar God verzuchtte ik mijn wanhoop, want die was er wel. Ik ben dankbaar voor Zijn Geest! Hij fluisterde me Zijn woorden en gaf me nieuwe moed:
"Wacht op de Heere, wees sterk en Hij zal uw hart sterk maken; ja wacht op de Heere!
(Psalm 27 HSV)
