Onkruid!

Ik huil en ben in paniek, verlies komt en ik kan het niet tegenhouden. Het glipt tussen mijn vingers door, het is frustrerend... zolang ik het nog probeer tegen te houden. Ik ben machteloos. Mijn hoofd kan het bijna niet dragen, en dan besef ik dat ik het moet accepteren...Er komt berusting, fase van verwerking, overgave naar God, ik voel me kwetsbaar en klein. 

In die fase ontmoette ik een "olifant", ze stampte rond in mijn domein. Ze trad het met beide voeten, en ik kon er niet boven staan, niet op dat moment...

Inwendig verwijt ik en zoek een manier om het te uiten, betaald te zetten, te laten voelen wat het met me deed. Waarom? Omdat ik me gekwetst en niet gezien voelde...

Het is een nare angel, waarvan ik weet dat ik moet vergeven, dat ik niet in boosheid verder moet leven...
Dat ik mijn boosheid niet moet voeden, omdat het groter wordt. 
In mij en om mij heen. 

Boosheid is onkruid, het woekert verder en verdrukt de mooiste planten. 
Het plantje wat voorzichtig en aarzelend groeide, de plant die al in bloei stond. 
Onkruid is sterk en kwaadaardig.

Welke plant geef je voeding?
En welke plant laat je voeden?  

Het leven in dankbaarheid met God geeft de mooiste bloemen. Die bloemen moeten groeien, hebben ruimte nodig. Ze zijn teer dus vanzelfsprekend hebben zij meer zorg en voeding nodig dan het onkruid. 
Met onkruid gaat het bijna vanzelf, het zoekt zijn weg wel naar alle kanten. En het heeft een harde aanpak nodig om het te verwijderen, omdat het niet vanzelf doodgaat. 

Zo zie ik het leven, wandelen zonder en wandelen met God. En gelukkig hebben wij een keuze, ik weet het en besluit de boosheid los te laten... en... ik hoef het helemaal niet alleen te doen! Hij is voor mij en naast mij en om mij heen... Heer U bent altijd bij mij!

Het lucht op en het geeft ruimte om weer adem te halen... 



Ik was bijna vergeten hoe het begon, wat er aan vooraf ging...

Klittenbos

Vroeger als meisje had ik lange haren en als mijn moeder ze kamde vroeg ik standaard of het niet zachter kon, omdat het me pijn deed. Er zat altijd wel een klit in…
Inmiddels heb ik geleerd dat wanneer je het haar samenpakt de klitten er beter en vooral pijnlozer uit te halen zijn. Of pluk voor pluk borstelen. Een vlecht voor het slapengaan helpt voor de volgende morgen. Een conditioner gebruiken tijdens het wassen. Het is niet zo dat de klitten weg zijn, maar er zijn toch genoeg manieren om er mee om te gaan.

Mijn hoofd lijkt ook wel een "klittenbos", het lijken allemaal “gedachten- strengetjes”.

“Hou vol” roept de ene, “Hoop op God” roept de ander. Ergens zingen er psalmen en gezangen op de achtergrond. Twijfel en verdriet is het “strengetje”  van hoofd naar wat mijn hart raakt. Het is een gemene klit en blijft pijn doen als de borstel hem raakt. Hij zit verborgen onder het kapsel van vertrouwen en hopen op God. Als ik het op de verkeerde manier behandel, blijf ik bij die klit, blijf ik de pijn toelaten. Het brengt mijn zorgvuldige kapsel en alle manieren om het in stijl te houden in de war. Het brengt de klit onnodig aan de oppervlakte.

Het is tijd voor een blik in de spiegel om het totaalplaatje te zien. Tijd om te bekijken welke verzorging het totaalplaatje nodig heeft en welke materialen er aangeschaft moeten worden.

"We zijn een sieraad in Zijn ogen!"

 Een prachtig sieraad wat aandacht vraagt en verzorging!

Ik kijk in de spiegel en zie een kind van God, voel en weet Gods hand in mijn leven. Ik zie zegeningen… Ik zie en voel verdriet en moeiten, het maakt deel uit van mijn leven. 
Het maakt deel uit van mijn leven, maar niet heel mijn leven! 
Het is er en mag er zijn: niet overheersend, niet verlammend en niet als een blijvende "klittenbos". 

Ik mag uithuilen, maar daarna opstaan, ik mag weer verdergaan.

Hij reikt de beker aan, omdat alleen de weg te zwaar zou zijn. 

kwetsbaarheid en wijsheid

Het blijft me bezig houden, de kwetsbaarheid van het leven, de kwetsbaarheden in ons leven. 

De jouwe en de mijne... 

Vaak raakt het me... ik kan dagen nadenken over situaties of een voorval. Zo ook over mijn woorden of die van een ander. Was mijn reactie de juiste. Ik voel de opmerking van een ander die de ruimte "soms" ongedacht ingeslingerd wordt, en voel de pijn van een ander in mijn hart. Soms huilt mijn hart, soms heb ik letterlijk de neiging om te bukken voor de figuurlijke "stenen" waarmee gegooid wordt. Ik bid of mijn reacties en uitspraken onwetend niet net zo over zullen komen, dat ik met liefde zoals Jezus bewogen zal zijn met mijn medemens. Ik bedenk of ik voor de ander moet gaan staan (figuurlijk) om de "klap" op te vangen, situaties voor moet zijn, mensen moet aanspreken op hun "onnadenkendheid". Ik bid om wijsheid. 

Het is meestal niet zo verkeerd bedoeld merk ik, maar in onnadenkendheid, in enthousiasme, vurigheid zijn uitspraken snel gezegd. In de bijbel wordt de tong niet voor niets vergeleken met een klein vuur wat in staat is een grote hoop aan te steken. 

"Er zijn er die als met dolksteken praten, ondoordacht,maar de tong van de wijzen betekent genezing." (Spr 12: 18)

"En als iemand van u in wijsheid tekortschiet, laat hij die dan vragen aan God, Die aan ieder overvloedig geeft en geen verwijten maakt, en ze zal hem gegeven worden." (Jak 1:5)

Ik verwonder me elke keer opnieuw dat de bijbel antwoorden geeft op mijn vragen. God beloofd wijsheid te geven. Wat is de wijsheid van boven? 

Laat hij uit zijn goede levenswandel zijn werken laten zien, in zachtmoedige wijsheid.Wanneer u echter bittere afgunst en eigenbelang in uw hart hebt, beroem u dan niet en lieg niet tegen de waarheid.Dat is niet de wijsheid die van boven komt, maar ze is aards, natuurlijk, duivels.Want waar afgunst en eigenbelang is, daar heersen wanorde en allerlei kwade praktijken.Maar de wijsheid die van boven is, is ten eerste rein, vervolgens vreedzaam, welwillend, voor rede vatbaar, vol barmhartigheid en goede vruchten, onpartijdig en ongeveinsd.En de vrucht van de gerechtigheid wordt in vrede gezaaid voor hen die vrede stichten. (Jak 3)

Laten we in liefde en verdraagzaamheid leven is mijn dagelijkse reminder. De spreukenvrouw mijn voorbeeld: "Zij doet haar mond open met wijsheid, onderricht uit genegenheid ligt op haar tong." En verder praktisch? Een eerlijke (bijbelse ;)) mening mag. Iemand die in liefde komt of mij de waarheid wil komen vertellen is welkom. Zo ook naar de ander toe, maar voordat je overtuigd van je "bijbelse" mening bent en naar de ander toegaat: bid voor de ander, luister, vraag, hoe is dat voor jou. Soms is samen huilen om elkaars verdriet is ook zo bemoedigend. Dan kan verdriet en vreugde naast elkaar beleefd worden. Het zijn mijn meest waardevolle vriendschappen: waarin we zowel elkaars vreugde als verdriet samen delen!

Wil je mij helpen?

Heb je geïnvesteerd in een perfect leven, perfect voor de buitenwereld? Waarin jouw imperfectie niet bestaat voor je buurvrouw, vriendin of familie? Hoe vaak vraag je om hulp of heb je hulp niet nodig? Hoe vaak heb je een goed gesprek waarin je jezelf durft te laten zien, er sprake is van echt contact? Waarin je jouw onzekerheid, twijfels, worstelingen durft te delen? 

In onze "wereld" is men vooral gericht is op ontwikkelen van jezelf, de nadruk op wie ben ik, wat kan ik, hoe ga ik dat bereiken. Ook wij als christenen doen er aan mee: werk, gezin, vrijwilligerswerk, gemeente zijn. Je moet vooral veel kunnen en doen, het wordt van je verwacht. 

Hoe zou het komen dat kwetsbaarheid als thema in verschillende bladen te lezen is? We kunnen ten diepste niet aan voldoen aan al die eisen die anderen of wijzelf ons opleggen.Voor alles wat afwijkt van het "normale", de perfecte schijnwereld is geen ruimte en bieden we elkaar weinig ruimte. Zwakheden, problemen geeft voor veel mensen schaamte, bang dat ze over je roddelen, voor gek verklaard te worden, bang voor afwijzing, zichzelf een zeur vinden...

“Kwetsbaarheid begint met moed. Moed om er te zijn en jezelf te laten zien” (B. Brown)

U ziet het wel, want U aanschouwt de moeite en het verdriet,
opdat men het in Uw hand geeft (Ps 10:14a)

Hoe rijk is het dat we als christenen een plek hebben waar we mogen komen zoals we zijn? Alles te delen en voor te leggen aan onze Heere Jezus Christus. Hij zegt ons: Mijn genade is voor u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht.

Mijn kwetsbaarheid te delen was nodig, aan de voeten van de Heere Jezus. Het is rijk en zoveel meer troostend als wie dan ook kan doen of betekenen in onze omgeving. Zoveel mensen kunnen teleurstellen, psalm 69 verwoord hoe ik het heb ervaren: ik heb gewacht op medeleven, maar het is er niet, op troosters, maar ik heb ze niet gevonden. Het bracht me waar God mij wilde hebben, Hem op nummer 1. De Heere hoort, Hij verlost, Hij veracht niet! U die God zoekt, uw hart zal leven! 

Daarnaast was het wel nodig voor mij te delen met anderen; open te zijn, daar waar ruimte was mijn kwetsbaarheid te delen. 
Jezus vroeg het aan Zijn discipelen, hij was bedroefd en zeer angstig, waak met mij, en nog eens waak en bid! Wat een voorbeeld van kwetsbaarheid tonen! Ik heb het leren vragen aan gelovigen. Bad om leiding en Hij gaf mij mensen om mij heen. Nieuwe contacten maar ook bestaande contacten. Wil je me helpen? Bid dan voor mij, dat de Heere mijn hart richt op de liefde van God en op de volharding van Christus. Bid voor mijn man, want niet allen hebben het geloof. 
Opbouwen van elkaar doen we niet voor onszelf, we doen het voor Christus. Het is geen gunst die we een ander "geven". Jezus vraagt het zelf van ons, een toegewijd leven voor Hem. Omzien naar elkaar, geduld hebben, bewogen te zijn. 

"Wil je mij helpen? Waarmee kan ik je helpen? of is het... Wil je voor mij bidden? Wat mag ik voor jou bidden?"

 "Je kunt niet iemands Redder zijn, maar wel iemands gebedsstrijder!"  

(Ann Voskamp)