De huwelijksbelofte

Het huwelijk is een verbond tussen man en vrouw, van liefde en trouw. Trouw zijn in goede tijden en in slechte tijden. Trouw zijn een toewijding die doorgaat ook als de verliefdheid weg is. Trouw zijn wanneer eerder uitgesproken woorden en beloftes ver weg kunnen zijn. Trouw zijn is ook volharden. 

Als ik voor mijn huwelijk zou staan, zou ik het anders aanpakken... We zouden veel meer praten en afgestemd zijn op elkaar. Weten van elkaar waar je staat, praten over de "levensbelangrijke" zaken. 
Maar ik was jong, blij en verliefd (en naïef). Problemen waren er om opgelost te worden, of zouden in de toekomst "vanzelf" beter worden....
En jaren later.... vanzelf? gaat er volgens mij niets, behalve dat "de tijd vliegt". Eens probeerde ik mijn wijze levenslessen over te brengen aan een nichtje die voor haar huwelijk stond. Wat is belangrijk in het leven en waarvoor leef je. Het is niet het mooie, keurig ingerichte huis, de status voor je vrienden en familie dat je het goed voor elkaar hebt. Je kwam op aarde zonder bezit, en als je sterft neem je niets mee, behalve je verantwoording tegenover God wat je ermee gedaan hebt. Als God je huis niet zegent, tevergeefs bouw je eraan. 
Ik keek in de spiegel van jaren terug en herkende de blik in haar ogen, het raakte haar niet. De ervaring of God zal het (haar) leren...

Trouw zijn zonder lief te hebben kan niet. Het is mijn gebed dat God ons huwelijk zegent, Hij gaf hernieuwde liefde. Trouw zijn en liefhebben is wat God van mij vraagt in het huwelijk. Het huwelijk is een afspiegeling van de relatie van God met de mensen, een aardse zegen! Een om Hem dagelijks voor te danken! Maar ook een oproep om het goed voor Hem te doen, zo een afspiegeling te mogen zijn voor mensen om me heen...

"Al had ik de liefde niet..."

De liefde is geduldig,

zij is vriendelijk,

de liefde is niet jaloers,

de liefde pronkt niet,

zij doet niet gewichtig,

zij handelt niet ongepast,

zij zoekt niet haar eigen belang,

zij wordt niet verbitterd,

zij denkt geen kwaad,

zij verblijdt zich niet over de ongerechtigheid,

maar verheugt zich over de waarheid,

zij bedekt alle dingen,

zij gelooft alle dingen,

zij hoopt alle dingen,

zij verdraagt alle dingen.

De liefde vergaat nooit.

"Geloof, hoop en liefde, maar de meeste van deze is de liefde." (1Kor13)

Wandel in de liefde!

Sterk in Uw kracht

Misschien zijn mijn doelen niet zo smart (specifiek, meetbaar, acceptabel, realistisch en tijdgebonden). Soms zwaai ik van het ene goede voornemen naar het andere, waar het vorige gebleven is? Soms nog niet afgerond of ik begin enthousiast aan het volgende (mezelf gestelde) doel. Of is het ongeduld? Misschien ook wel, ik wil vandaag plannen realiseren, vanaf vandaag dingen goed doen, geen fouten maken. En het mooiste natuurlijk leven voor Hem, alles tot Zijn eer doen. Ondertussen ben ik moe, vervaagt het enthousiasme en moet ik mezelf de dag vooruit duwen. Ik lees minder in de bijbel, ik bid minder van harte. De vurigheid die me zo lief is en me zo dicht bij Hem houdt mis ik. De echtgenote uit spreuken 31 is nooit moe, ik (soms) wel,  lichamelijk en geestelijk. Wat is dat toch, elke keer eigen zwakheid voelend? 

Ergens weet ik het wel. Ik stel mezelf hoge eisen. Ik moet alles kunnen en doen en stapel het zo op. Ik heb er een hekel aan als andere mensen het mij opleggen, maar ik doe er net zo hard aan mee. En vooral dat ik, niet Hem. Ik heb het weer veel te veel in eigen handen genomen en niet bij Hem gelegd. Je zou soms bijna de moed verliezen...

"Ik bouw op U en ga in uwe naam." 

De regels zingen deze week steeds sterker in mij: "En telkens weer moet ik Uw kracht verstaan... Toch rijst in mij een lied van overwinning!"  Hij liet het me weten, ik mag weer naar Hem terug! Hij heeft de strijd gestreden en is mijn Verlosser en bevrijder. 

Niet in eigen naam, maar in Zijn naam!

Jezus sprak een gelijkenis (Lukas 18) die me hierin erg aanspreekt:

 En Hij sprak ook een gelijkenis tot hen met het oog daarop dat men altijd moet bidden en niet de moed verliezen.

Hij zei: Er was in een zekere stad een rechter die God niet vreesde en geen mens ontzag.

En er was een weduwe in dezelfde stad en zij kwam voortdurend naar hem toe en zei: Doe mij recht tegenover mijn tegenpartij.

En hij wilde een tijd lang niet. Daarna echter zei hij bij zichzelf: Hoewel ik God niet vrees en geen mens ontzie, toch zal ik, omdat deze weduwe mij lastig valt, haar recht doen, opdat zij uiteindelijk niet komt en mij in het gezicht slaat.

En de Heere zei: Hoor, wat de onrechtvaardige rechter zegt.

Zal God dan geen recht doen aan Zijn uitverkorenen, die nacht en dag tot Hem roepen, hoewel Hij hen soms lang laat wachten?

Ik zeg u dat Hij hun met spoed recht zal doen. Maar zal de Zoon des mensen, als Hij komt, wel het geloof op de aarde vinden?

Verblijd u in de hoop. Wees geduldig in de verdrukking. Volhard in het gebed. 

(Romeinen 12: 12)

De kroon van mijn echtgenoot

Nee, nu ga ik niet onthullen dat mijn echtgenoot Alexander heet. Hij mag dan publiekelijk de status hebben van koning, een prachtige status overigens met een mooie vrouw aan zijn zijde. In bijbels opzicht doen wij niet onder voor het koninklijk echtpaar, de vrouw aan zijn zijde. Want de bijbel spreekt over ons vrouwen! De waarde van robijnen, de kroon van je echtgenoot! Ooit weleens getwijfeld om die rol met trots te dragen? Ik wel, en God zij dank gaf Hij de aardse zegen van liefde aan ons terug. Dat betekent niet dat ik daarmee alles bereikt heb en nu de perfecte vrouw ben van mijn man. 

Net zoals de motivatie om een opleiding volgen en misschien de ambitie te hebben de beste in je vak te zijn ben ik van mening dat ik dit ook moet doen voor onze Hemelse Vader. Leren van Jezus, ja en te vaak wijk ik van Zijn opdracht af. Hij gaf me de opdracht, een goede echtgenote te zijn...
Ik ben niet zomaar uitgeleerd, en beken dat oude patronen sneller dan ik wil de kop weer opsteken. Toch ben ik niet van plan op te geven: naast vele (zegenrijke) lezingen, boekjes over vrouw zijn naar Gods hart etc., besluit ik om spreuken 31 opnieuw onder de loep te gaan nemen. Me te laten leiden door Zijn Geest. Even geen boekjes en extra literatuur, even geen tips hoe het beste stil te zijn voor God. Maar eenvoudig biddend Zijn woord openen, lezen en laten leiden. 

"Wie zal een deugdelijke vrouw vinden? Haar waarde gaat die van robijnen ver te boven"

(Spreuken 31: 10)

"Een deugdelijke vrouw is de kroon van haar man" 

(Spreuken 12:4)

Deugdelijk staat voor goed, betrouwbaar, solide: goede eigenschappen. Deugden, voorzichtigheid (wijsheid), rechtvaardigheid (rechtschapen), gematigdheid (zelfbeheersing), moed- standvastigheid, geloof, hoop, (naasten)liefde... Goedheid, rechtvaardigheid en waarheid... 

Beproef wat de Heere welbehaaglijk is... 

Eén tekst, geeft me meer stof tot nadenken dan ik van te voren gezien had. Hoe kan ik als kroon en waardevol sieraad zijn voor mijn man? Mijn gedachten gaan naar het sieraad, iets wat je met trots draagt, wil laten zien aan anderen, daar schaam je je niet voor. De vrouw waar hij met liefde en respect over spreekt omdat zij er voor hem is en hem ondersteunt. Waar hij blij is met haar toewijding aan hem. Waar hij voorzichtig mee omgaat, want ze is zijn sieraad. 

Genoeg om mee aan de slag te gaan. Hoe kan ik het praktisch maken: toewijding, helpen met zijn taken, luisteren, doen wat hij belangrijk vindt, verzorgd als zijn vrouw zijn, en zijn huis als een thuis laten zijn.

Als eerste ben ik kostbaar is Zijn ogen, daarna is het mijn gebed kostbaar te zijn als een sieraad in zijn ogen. Het zijn de vruchten van de Geest waar ik in mijn gebed mee afsluit: toch weer het innerlijke sieraad waarmee zonder woorden de man gewonnen kan worden...

Innerlijke schoonheid als echtgenote

Een lek dak op een regendag: het water blijft druppen. Daarop lijkt een vrouw die altijd ruzie zoekt. (Spreuken 27:15)

 Tja, ik zou liever vertellen dat ik een zacht en kalm gemoed heb, het sieraad wat niet vergaat en kostbaar is in Zijn ogen. Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik daar weleens moeite mee heb in ons huwelijk. Ik heb Zijn hulp en kracht elke dag opnieuw nodig, om alleen op God te hopen. En elke dag heb ik daar onderwijs voor nodig. Gelukkig is Hij en het woord geduldig met me...

Het belang is me duidelijk, door mijn leven kan mijn man voor het evangelie gewonnen worden (1 Petr3). Daarom is het mijn dagelijkse gebed niet te praten, en te letten op alles waar verbetering hoort te komen bij hem. Maar me als eerste te richten op Hem, in gebed dat ik gevuld wordt met Zijn liefde zodat hij gewonnen wordt, niet door (eigen) kracht of geweld maar door Zijn geest. Mijn eigen belangen aan de kant te zetten: als eerste is mijn leven om Hem dienen en te eren, en ik ben erachter ;) dat het niet meer dan bijbels is mijn man onderdanig te zijn. Ook al is hij niet een man die zijn vertrouwen op de Heere stelt, toch spreken de lessen uit de bijbel voor het huwelijk voor mij, net zoals bij andere gelovige echtgenotes. Liefhebben is een krachtiger wapen dan boze woorden of verwijten. En als ik eerlijk nadenk is het te volgen dat een man niet graag thuiskomt bij een vrouw die klaarstaat met haar lijst verwijten. Een man komt wel graag thuis in een huis vol liefde... 

Mijn opdracht is: hem van harte lief te hebben en het beste voor hem te zoeken.

Met praktische tips:

kwetsbaarheid en wijsheid

Het blijft me bezig houden, de kwetsbaarheid van het leven, de kwetsbaarheden in ons leven. 

De jouwe en de mijne... 

Vaak raakt het me... ik kan dagen nadenken over situaties of een voorval. Zo ook over mijn woorden of die van een ander. Was mijn reactie de juiste. Ik voel de opmerking van een ander die de ruimte "soms" ongedacht ingeslingerd wordt, en voel de pijn van een ander in mijn hart. Soms huilt mijn hart, soms heb ik letterlijk de neiging om te bukken voor de figuurlijke "stenen" waarmee gegooid wordt. Ik bid of mijn reacties en uitspraken onwetend niet net zo over zullen komen, dat ik met liefde zoals Jezus bewogen zal zijn met mijn medemens. Ik bedenk of ik voor de ander moet gaan staan (figuurlijk) om de "klap" op te vangen, situaties voor moet zijn, mensen moet aanspreken op hun "onnadenkendheid". Ik bid om wijsheid. 

Het is meestal niet zo verkeerd bedoeld merk ik, maar in onnadenkendheid, in enthousiasme, vurigheid zijn uitspraken snel gezegd. In de bijbel wordt de tong niet voor niets vergeleken met een klein vuur wat in staat is een grote hoop aan te steken. 

"Er zijn er die als met dolksteken praten, ondoordacht,maar de tong van de wijzen betekent genezing." (Spr 12: 18)

"En als iemand van u in wijsheid tekortschiet, laat hij die dan vragen aan God, Die aan ieder overvloedig geeft en geen verwijten maakt, en ze zal hem gegeven worden." (Jak 1:5)

Ik verwonder me elke keer opnieuw dat de bijbel antwoorden geeft op mijn vragen. God beloofd wijsheid te geven. Wat is de wijsheid van boven? 

Laat hij uit zijn goede levenswandel zijn werken laten zien, in zachtmoedige wijsheid.Wanneer u echter bittere afgunst en eigenbelang in uw hart hebt, beroem u dan niet en lieg niet tegen de waarheid.Dat is niet de wijsheid die van boven komt, maar ze is aards, natuurlijk, duivels.Want waar afgunst en eigenbelang is, daar heersen wanorde en allerlei kwade praktijken.Maar de wijsheid die van boven is, is ten eerste rein, vervolgens vreedzaam, welwillend, voor rede vatbaar, vol barmhartigheid en goede vruchten, onpartijdig en ongeveinsd.En de vrucht van de gerechtigheid wordt in vrede gezaaid voor hen die vrede stichten. (Jak 3)

Laten we in liefde en verdraagzaamheid leven is mijn dagelijkse reminder. De spreukenvrouw mijn voorbeeld: "Zij doet haar mond open met wijsheid, onderricht uit genegenheid ligt op haar tong." En verder praktisch? Een eerlijke (bijbelse ;)) mening mag. Iemand die in liefde komt of mij de waarheid wil komen vertellen is welkom. Zo ook naar de ander toe, maar voordat je overtuigd van je "bijbelse" mening bent en naar de ander toegaat: bid voor de ander, luister, vraag, hoe is dat voor jou. Soms is samen huilen om elkaars verdriet is ook zo bemoedigend. Dan kan verdriet en vreugde naast elkaar beleefd worden. Het zijn mijn meest waardevolle vriendschappen: waarin we zowel elkaars vreugde als verdriet samen delen!

Wil je mij helpen?

Heb je geïnvesteerd in een perfect leven, perfect voor de buitenwereld? Waarin jouw imperfectie niet bestaat voor je buurvrouw, vriendin of familie? Hoe vaak vraag je om hulp of heb je hulp niet nodig? Hoe vaak heb je een goed gesprek waarin je jezelf durft te laten zien, er sprake is van echt contact? Waarin je jouw onzekerheid, twijfels, worstelingen durft te delen? 

In onze "wereld" is men vooral gericht is op ontwikkelen van jezelf, de nadruk op wie ben ik, wat kan ik, hoe ga ik dat bereiken. Ook wij als christenen doen er aan mee: werk, gezin, vrijwilligerswerk, gemeente zijn. Je moet vooral veel kunnen en doen, het wordt van je verwacht. 

Hoe zou het komen dat kwetsbaarheid als thema in verschillende bladen te lezen is? We kunnen ten diepste niet aan voldoen aan al die eisen die anderen of wijzelf ons opleggen.Voor alles wat afwijkt van het "normale", de perfecte schijnwereld is geen ruimte en bieden we elkaar weinig ruimte. Zwakheden, problemen geeft voor veel mensen schaamte, bang dat ze over je roddelen, voor gek verklaard te worden, bang voor afwijzing, zichzelf een zeur vinden...

“Kwetsbaarheid begint met moed. Moed om er te zijn en jezelf te laten zien” (B. Brown)

U ziet het wel, want U aanschouwt de moeite en het verdriet,
opdat men het in Uw hand geeft (Ps 10:14a)

Hoe rijk is het dat we als christenen een plek hebben waar we mogen komen zoals we zijn? Alles te delen en voor te leggen aan onze Heere Jezus Christus. Hij zegt ons: Mijn genade is voor u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht.

Mijn kwetsbaarheid te delen was nodig, aan de voeten van de Heere Jezus. Het is rijk en zoveel meer troostend als wie dan ook kan doen of betekenen in onze omgeving. Zoveel mensen kunnen teleurstellen, psalm 69 verwoord hoe ik het heb ervaren: ik heb gewacht op medeleven, maar het is er niet, op troosters, maar ik heb ze niet gevonden. Het bracht me waar God mij wilde hebben, Hem op nummer 1. De Heere hoort, Hij verlost, Hij veracht niet! U die God zoekt, uw hart zal leven! 

Daarnaast was het wel nodig voor mij te delen met anderen; open te zijn, daar waar ruimte was mijn kwetsbaarheid te delen. 
Jezus vroeg het aan Zijn discipelen, hij was bedroefd en zeer angstig, waak met mij, en nog eens waak en bid! Wat een voorbeeld van kwetsbaarheid tonen! Ik heb het leren vragen aan gelovigen. Bad om leiding en Hij gaf mij mensen om mij heen. Nieuwe contacten maar ook bestaande contacten. Wil je me helpen? Bid dan voor mij, dat de Heere mijn hart richt op de liefde van God en op de volharding van Christus. Bid voor mijn man, want niet allen hebben het geloof. 
Opbouwen van elkaar doen we niet voor onszelf, we doen het voor Christus. Het is geen gunst die we een ander "geven". Jezus vraagt het zelf van ons, een toegewijd leven voor Hem. Omzien naar elkaar, geduld hebben, bewogen te zijn. 

"Wil je mij helpen? Waarmee kan ik je helpen? of is het... Wil je voor mij bidden? Wat mag ik voor jou bidden?"

 "Je kunt niet iemands Redder zijn, maar wel iemands gebedsstrijder!"  

(Ann Voskamp)

Tel je zegeningen II

Soms heb je dat, alleen zien wat je bezig houdt: als je niet zwanger kan worden kan het zijn dat elke kinderwagen je opvalt. Als je zwanger bent zie je overal "dikke buiken". Door welke "denkbril" je kijkt, het heeft invloed op je, op een negatieve of een positieve manier. 

Dit keer voor mij op een positieve manier, is het een geestelijk positief brilletje? Het nadenken over mijn zegeningen... Op het moment dat ik nadacht over mijn zegeningen, las ik weer een tekst die me bemoedigde, hoorde ik weer een lied, las ik weer een artikel... ik ga steeds meer zien. Ik hoor het compliment van een "voorbijganger", ik voel de rust in mijn hart om zoveel dagelijkse "kleine" zegeningen. 
Ik noem het: werk van de Geest, die geopende ogen geeft om te zien en een open hart om te horen en te begrijpen wat Hij te zeggen heeft aan je.
Zo gevuld te worden met zegeningen daar schieten woorden tekort en is er alleen een hart vol dankbaarheid.

Want de ogen van de Heere rusten op de rechtvaardigen, en Zijn oren zijn gericht op hun gebed (HSV 1petr3:12)

Onze ziel verwacht de HEERE,

Hij is onze hulp en ons schild.

 Want ons hart is in Hem verblijd,

omdat wij op Zijn heilige Naam vertrouwen.

Laat Uw goedertierenheid over ons zijn, HEERE,

zoals wij op U hopen. (HSV Ps 33:20-22)

Tel uw zegeningen, één voor één en vergeet er geen!

Inmiddels heb ik al veel over het boek "duizendmaal dank" gelezen van Ann Voskamp, het staat nog op mijn verlanglijstje ;). Zij leerde haar zegeningen tellen: één voor één, tot ze er duizend had. En ook toen stopte ze niet. Het veranderde haar kijk op het leven en bracht haar rust - met vallen en opstaan. 

Op de site http://www.duizendmaaldank.nl/ is het eerste hoofdstuk te lezen!

Tel je zegeningen!

In mijn vorige blog schreef ik over zelfmedelijden, slachtoffer kunnen voelen. Het is niet van God om te verdrinken in die rol. Het is beter te richten op dat wat je wel hebt ontvangen en te relativeren. Mijn omstandigheden zijn niet uniek, er zijn meer mensen die dit meemaken. Voor mij is hand 5: 41 een bemoediging, de eerste christenen: ze waren verblijd omdat zij waardig geacht waren omwille van Zijn naam! Verblijd en verheug u, want uw loon is groot in de hemelen!

Ik vroeg aan God me te vullen met dankbaarheid, te letten op de kleine dingen van het leven. * het zonlicht * Het brood * Kleding *Familie *Vrienden: het zijn allemaal zegeningen van God!
Ik leerde ze tellen één voor één en het vulde me met verwondering, in eerste instantie voor de schepping van God. Het plantje wat bloeide, de vogels, de lach van een kind. Het maakte me dankbaar, God zorgde ervoor dat ik mijn omgeving anders ging bekijken. Het maakte me milder, blij en tevreden. Ik ben er van overtuigd dat dankbaarheid een goede reuk verspreidt zodat je omgeving er van mee geniet en aangestoken wordt de kleine dingen te zien: die als je er op let helemaal niet zo klein meer zijn! 

Dank God voor alle dingen!

Dankbaarheid is als het Oosterse parfum, waarvan de reizigers spreken, dat alleen in gouden flessen goed blijft: zij parfumeert de grote zielen en verzuurt in de kleine. (Jules Sandeau)

Wil je een tip? Zaai een zaadje, en verzorg het met toewijding en wacht met verwachting op wat er tevoorschijn komt! Vergeet niet je te verwonderen over hoe wonderlijk Zijn schepping is ook in het kleine! 

Geen slachtoffer!

Als God spreekt, moeten we gehoorzamen en luisteren. Vandaag las ik over Sauls koninkrijk in 1 Samuël 15: "Heeft de HEERE evenveel behagen in brandoffers en slachtoffers als in het gehoorzamen aan de stem van de HEERE? Zie, gehoorzamen is beter dan slachtoffer..."

Nu ken ik het brandoffer en slachtoffer niet op deze manier, maar het gaf me wel een terugblik op mijn rol als slachtoffer voordat ik ging luisteren naar Zijn stem. Slachtoffer voelen van mijn situatie. Omstandigheden waar ik niets aan kon doen, ik denk daarbij vooral aan de weken en jaren op zoek naar God en het verwijt wat mij innerlijk bezig hield naar de buitenwereld. Het missen van steun en begrip. De vele waaroms naar God toe, over hoe mijn leven verlopen was en nu zo liep. Als de Heere er toen al niet bij geweest was, had ik kunnen verdrinken in zelfmedelijden, wrok en bitterheid...

Ik mistte de blik op Hem omdat ik alsnog bezig was met mijn eigen koninkrijk, en wilde dat het ging zoals ik me bedacht had. Het is toch ook makkelijker schuld bij anderen (en uiteindelijk bij God!) neer te leggen zodat ik zelf niet in beweging hoefde te komen. Dat anderen mij geen steun gaven was toen eenzaam en ik voelde me alleen, waar kon ik heengaan? 

Alleen naar Hem! Hoe heb ik zo doel kunnen missen? Zijn wijsheid en plan was hoger dan de mijne. Het bracht me dichter bij Hem in plaats van te gaan vertrouwen op andere mensen.
Hij leerde mij: mijn opstandigheid en tegenstreven bij Hem neer te leggen.

"Vertrouw op de HEERE en doe het goede; bewoon de aarde en voed u met trouw. Schep vreugde in de HEERE, dan zal Hij u geven wat uw hart verlangt. Vertrouw uw weg aan de HEERE toe en vertrouw op Hem: Híj zal het doen. Hij zal uw gerechtigheid tevoorschijn doen komen als het morgenlicht, uw recht doen stralen als de middagzon. Zwijg voor de HEERE en verwacht Hem" Ps 37: 3-7a

Mijn ongeduld en Zijn geduld

Lastige thema's die met regelmaat bij mij terugkomen is de vervulling van mijn gebed en geduld... Na zoeken in de bijbel, artikelen, gesprekken enzovoorts heb ik daar persoonlijk geen antwoord op gekregen. Als ik eerlijk ben zou ik dat liever wel hebben, dan weet ik tenminste dat ik het niet voor niets doe. Dat deze leertijd ook vruchten afwerpt. Ik las dat een vrouw 4 jaar wachtte, de ander 10 jaar, de ander 28 jaar... 28 jaar leertijd, nou even serieus, ik weet best dat ik nog heel wat te leren heb, maar zo lang, en wat als het niet komt? Want 1 Kor 7 geeft het volgende vragenderwijs aan:
Bent u er zeker van, zuster, dat u uw man tot geloof zult brengen? En u, broeder, bent u er zeker van dat u uw vrouw tot geloof zult brengen? (GNB)
Want hoe weet u, vrouw, of u uw man zult behouden? Of hoe weet u, man, of u uw vrouw zult behouden? (HSV)

Natuurlijk begrijp ik en leert Hij me dat het Zijn vruchten moet voortbrengen en dat deze wel anders kunnen zijn dan dat ik me heb voorgesteld. Als hij Christus niet aanvaardt dan verwerpt hij niet mij maar Hem (1 sam 8: 7). 

Hoe vroom mijn verlangen ook lijkt, de spiegel geeft me aan dat ik mijn verlangen boven die van Hem zet. Het zou het voor mij toch een stuk makkelijker maken om te weten wat Zijn plan dan is. Ik moet toegeven dat ik ook vaak probeer te begrijpen, zoekend en biddend in de bijbel, om er vervolgens achter te komen dat mijn gedachten Zijn gedachten niet zijn. Op zoek naar zekerheid en antwoord, en het liefst vandaag nog, Heere! 

En dan leert Hij mij: één dag is bij de Heere als duizend jaar, en duizend jaar als één dag.
Terwijl ik het neerschrijf is daar de berusting en overgave terug in Zijn handen. Stilheid en vertrouwen zou uw sterkte zijn, maar u hebt niet gewild. Vergeef me Heere, ik wil wel, maar in eigen kracht lukt het niet. Wilt U me elke dag die kracht, rust, geduld en het stil vertrouwen in U geven?

Beproeving geeft volharding: heerlijke woorden van hoop!

"wij weten dat de verdrukking volharding teweegbrengt, en de volharding ondervinding en de ondervinding hoop. En de hoop beschaamt niet, omdat de liefde van God in onze harten uitgestort is door de Heilige Geest, Die ons gegeven is." (HSV Rom 5: 3-5)

Leer van Mij!

Noem me naïef, maar toen ik tot geloof kwam dacht ik dat ik het recht had om me af te keren van mijn ja... ongelovige echtgenoot! In het volste vertrouwen dat Hij mij de weg zou wijzen vouwde ik mijn handen en bad om leiding in mijn situatie. Onze liefde was gedoofd, mijn zoektocht naar Jezus was zijn zoektocht niet. De vreugde van geloven in mijn Heiland gaf verwijdering, boosheid en veel onbegrip. Hoe het leven in de vrijheid van de zonde was, wilde ik niet meer, en ik dacht dat God wel achter me zou staan. Ik wilde toch niet meer dan Hem dienen en volgen??

Ik ging zoeken in de bijbel om de gedachten die ik in mijn hoofd had toegelaten te rechtvaardigen en daarmee goed te laten keuren. Ik las in de bijbel alle stukken die ik kon vinden over het huwelijk en de ongelovige en toen de Petrus brief :

Evenzo, vrouwen, wees uw eigen mannen onderdanig; opdat ook, als sommigen aan het Woord ongehoorzaam zijn, zij door de levenswandel van de vrouwen zonder woorden gewonnen mogen worden, doordat zij uw reine levenswandel in de vreze des Heeren waarnemen. (HSV 1Petr3:1-2)
Door de levenswandel van de vrouw gewonnen mogen worden? Zonder woorden? Maar, maar, maar? Ik wil dit niet, moet ik? Niet ik moet veranderen toch? Dat heb ik toch al gedaan was mijn strijd...

Kijk eens wat Ik voor jou deed was het antwoord. ... "Stilte"...

Vanuit dat perspectief heb ik geen recht van spreken: wat Hij deed voor mij...  en dan ik een reine levenswandel? Door mijn levenswandel, hij gewonnen voor Hem?? Ik heb nog veel te leren, wat een verantwoordelijkheid. Leer het mij dan (maar), wijs mij de weg die ik gaan moet. Het is geen zoektocht, maar een leertocht geworden, en nog steeds een leertijd die ik krijg uit Zijn handen. Dat is zegen!

Het is mijn verlangen dat ons huis de Heere zal dienen. In eigen kracht is dat zwaar, maar 
Hij leerde mij: Neem Mijn juk op u, en leer van Mij dat Ik zachtmoedig ben en nederig van hart; en u zult rust vinden voor uw ziel; want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht. (HSV Matt 11:29-30) Ik ben niet alleen, de Heere is aan mijn zij. Welk juk je ook draagt, als je Zijn leiding vraagt en luistert naar Zijn stem, je zorgen in Zijn handen legt, dan geeft Hij je vrede in je hart. Aanvaarding te doen wat Hij vraagt, de goede weg te wandelen...