De tijd naar Pasen toe vind ik een fijne tijd. Natuurlijk omdat we zo duidelijk erbij stilstaan, zoals één van mijn kinderen het vandaag verwoordde, dat de Heere Jezus stierf voor onze, jouw en mijn zonden. Daarnaast ook door Zijn lijden. Het zet mijn beperkte lijden in Zijn perspectief. Het troost en bemoedigd mij hoeveel Hij heeft geleden om ons vergeving te kunnen geven. Zoveel dat mijn lijden daarbij ver achter blijft en eigenlijk (natuurlijk) ook niet te vergelijken is.
Zijn lijden bemoedigd mij meer dan een ander zijn of haar ervaringsverhaal vertelt of een bemoedigend woord mij kan geven. Het "eigen lijden" wordt zo klein, van geen betekenis en dat is dan geen verstandelijk beredeneren meer, maar een voelen in mijn hart.
Dit perspectief geeft me een dankbaar hart. Zo vaak ben ik aan het door- denken, mezelf klem aan het zetten met oude gedachten. Oude zwakheden, twijfels en gedachten vallen me aan, maar het eenvoudig overgeven aan God mijn Vader maakt me weer opnieuw Zijn kind. Het leert me niet zelf te beredeneren, omdat ik dan te veel op mezelf zie en te weinig op Hem. Groot is Zijn trouw! Als bevestiging hierop las ik laatst in de "Tear kalender" dat we blij moeten zijn met onze tekortkomingen. En waarom? Omdat het ons helpt steeds weer opnieuw te beseffen dat we mens zijn en het van God moeten verwachten. Zijn genade wordt er groter door. En dat besef... geeft feest!
Kijk je ook uit naar wat het nieuwe jaar gaat brengen? En hoe heb je je balans opgemaakt over afgelopen jaar? Het waren vragen die door mijn hoofd gingen. Wat heeft 2013 mij gebracht? Naast al die zegeningen die ik telde waren er ook zware of donkere momenten. Ik verloor het geloof niet, maar ik was met momenten verder weg van God dan ik van te voren had bedacht. Mijn man is niet tot geloof gekomen afgelopen jaar. Het lijkt me soms alsof hij er verder van weg is dan ooit. De zonde hem verder weg trekt. Hoe houd ik dan de moed voor dit jaar?
Ik kreeg twee bemoedigingen die ik graag met jullie wil delen. Het eerste komt bij mij elke keer terug. Door mijn oog op Jezus te houden, op het Licht. Hij verlicht zo mijn weg, stap voor stap. Ik hoef niet verder te kijken naar die hele weg. Hij belooft stap voor stap bij mij te zijn. Het tweede is het van Hem te verwachten, is Hij niet een verrassend God? Vol verwachting kijk ik uit wat Hij me geeft en wat 2014 mij brengt. Ik vertrouw op Hem, Hij heeft me nog nooit teleurgesteld.
Vertrouw op de HEERE en doe het goede;
bewoon de aarde en voed u met trouw.
Schep vreugde in de HEERE,
dan zal Hij u geven wat uw hart verlangt.
Vertrouw uw weg aan de HEERE toe
en vertrouw op Hem: Híj zal het doen.
Hij zal uw gerechtigheid tevoorschijn doen komen als het
morgenlicht,
De kerstman zwaait me vrolijk toe. De kerstbomen en lichtjes geven in alle kleuren licht. Het is avond en ik rij langs verlichtte huizen. Menig huis is het bekijken waard, van stijlvol tot propvol...
Terwijl ik aankijk tegen de buitenkant van de huizen voel ik de vrede en dankbaarheid in mijn hart. Het verbaast me. De lichtjes doen me even niet denken aan de leegte, mensen die niet weten wat ze vieren, ze doen me denken aan het Licht. Kerst het feest van het Licht wat naar de aarde kwam. De Zaligmaker is geboren, Hij is Christus, de Heere! Wij mogen feestvieren omdat God Zijn Zoon naar de aarde zond. Het Licht wat schijnt in de duisternis, het Licht wat ons voorgaat: Ik ben het Licht van de wereld; wie Mij volgt, zal beslist niet in de duisternis wandelen, maar zal het Licht van het leven hebben. (Joh 8:12) Daar tussen al het kitsch en kunstige licht schijnt krachtig die grote ster, ik voelde het, de ster scheen door tot in mijn hart! En ik weet het weer voor mezelf, laten we het oog gericht houden op Jezus, de Leidsman en Voleinder van het geloof.
Soms ben ik moe van opgroeien in het geloof (Hebr 5). Niet
dat ik het beu ben om me in te zetten voor Jezus Christus. Maar soms zou ik
willen dat ik kind mocht blijven, en zo blijvend mag rusten in Zijn
bescherming. Het christenleven heeft veel verantwoordelijkheid. De
verantwoordelijkheid weegt, de taken zijn zwaar, vaak loopt het anders als ik
had gedacht, en ga zo maar door. Ik zie vaak die wedloop voor me,
vooruitstrekken en volharden, en diezelfde wedloop nekt me. Ik struikel elke
keer over mezelf…
In de vakantie dacht ik wel tot rust te komen, voelde de behoefte
om dichtbij God te leven, de behoefte naar schuilen onder Zijn vleugels. De
laatste weken voor de vakantie waren druk, vooral ook druk in mijn hoofd. En de
behoefte was sterk naar rust…
Het kwam niet zoals ik dacht, een boekje met stiltetips kon me niet raken. Het gebed was onregelmatig, en de onrust bleef…
Tot ik de kinderen voorlas uit de kinderbijbel over de herder, die het verloren schaapje zoekt totdat Hij het gevonden heeft en terugbrengt
naar de stal.
En opeens... zag ik wat ik eerder niet gezien had, de Herder
legde het schaapje op Zijn schouders! en brengt het schaapje zo terug.
Het
schaap hoeft helemaal niet zelf te lopen, de weg zelf te zoeken of vooruit te
lopen. Het wordt gedragen en zo thuisgebracht.
We hadden een woordenwisseling. Zo met dit zonnige weer is er meer te doen dan te gaan luisteren naar Gods woord...
Eerlijk is eerlijk, waar ik in het 'begin' voor moest strijden, krijg ik nu de ruimte om thuis 'mijn geloof' te leven. Zij het wel meer door het 'leven' dan door de woorden. Soms denk ik een opening te hebben door een vraag van hem, maar snel kapt hij het dan af door desinteresse. Het is wat bij mijn leven hoort inmiddels, en ik zie het als opdracht: God zelf gaf deze opdracht aan mij. En ook ja er is steeds weer HOOP, niet door het gedrag van mijn (ongelovige) man, maar wel door wie God is en blijft. Hij geeft me hoop door steeds mijn vertrouwen op Hem te stellen, steeds weer opnieuw.
Gisteren waren er woorden, ik had gemopperd, en hij verweet me dat hij niet veranderd was (nee was het maar waar!) maar ik. En dat we nu minder weggaan omdat ik wil luisteren naar Gods woord, dat was gisteren de druppel om woorden te krijgen... Ja dat blijf ik doen, in andere dingen wil ik me naar hem schikken en tegemoet komen, maar het moment om Gods woorden te horen niet. Ik ben verdrietig als ik niet kan gaan luisteren, ik mis het, want ik heb het nodig. Ja daarvoor is een woordenwisseling dan nodig, (niet dat gemopper van mij). Ik had er gisteren geen woorden voor, ik was leeg, naar God verzuchtte ik mijn wanhoop, want die was er wel. Ik ben dankbaar voor Zijn Geest! Hij fluisterde me Zijn woorden en gaf me nieuwe moed:
"Wacht op de Heere, wees sterk en Hij zal uw hart sterk maken; ja wacht op de Heere!
Vroeger als meisje had ik lange haren en als mijn moeder ze
kamde vroeg ik standaard of het niet zachter kon, omdat het me pijn deed. Er
zat altijd wel een klit in… Inmiddels heb ik geleerd dat wanneer je het haar samenpakt
de klitten er beter en vooral pijnlozer uit te halen zijn. Of pluk voor pluk borstelen. Een vlecht voor het slapengaan helpt voor de
volgende morgen. Een conditioner gebruiken tijdens het wassen. Het is niet zo dat de
klitten weg zijn, maar er zijn toch genoeg manieren om er mee om te gaan.
Mijn hoofd lijkt ook wel een "klittenbos", het lijken allemaal
“gedachten- strengetjes”.
“Hou vol” roept de ene, “Hoop op God” roept de ander. Ergens
zingen er psalmen en gezangen op de achtergrond. Twijfel en verdriet is het “strengetje”
van hoofd naar wat mijn hart raakt. Het
is een gemene klit en blijft pijn doen als de borstel hem raakt. Hij zit
verborgen onder het kapsel van vertrouwen en hopen op God. Als ik het op de
verkeerde manier behandel, blijf ik bij die klit, blijf ik de pijn toelaten. Het brengt
mijn zorgvuldige kapsel en alle manieren om het in stijl te houden in de war.
Het brengt de klit onnodig aan de oppervlakte.
Het is tijd voor een blik in de spiegel om het totaalplaatje
te zien. Tijd om te bekijken welke verzorging het totaalplaatje nodig heeft en
welke materialen er aangeschaft moeten worden.
"We zijn een sieraad in Zijn ogen!"
Een prachtig sieraad wat aandacht vraagt en verzorging!
Ik kijk in de spiegel en zie een kind van God, voel en weet
Gods hand in mijn leven. Ik zie zegeningen… Ik zie en voel verdriet en moeiten,
het maakt deel uit van mijn leven. Het maakt deel uit van mijn leven, maar niet heel mijn leven! Het is er en
mag er zijn: niet overheersend, niet verlammend en niet als een blijvende "klittenbos".
Ik mag uithuilen, maar daarna opstaan, ik mag weer verdergaan.
Hij reikt de beker aan, omdat alleen de weg te zwaar zou
zijn.
Een tijdje terug las ik de uitspraak: "je kan niet iemand redden, maar je kan wel iemands gebedsstrijder zijn." Dat maakte me bewust van zowel de strijd als het gebed.
Bidden vind ik best moeilijk. Ik raak de "draad" kwijt bij lange of ingewikkelde gebeden. Of voel me soms zoekende naar woorden. Ik ben blij dat Gods woord me hierin leert en bemoedigt: Over het inhoudelijke gebed:
Het volmaakte gebed wat Jezus ons heeft geleerd: "onze Vader"
Niet met omhaal van woorden bidden. (Ik mag gesprek hebben met mijn hemelse Vader, concreet en eenvoudig vertellen en vragen)
Als ik geen woorden heb, mag ik Zijn woorden nazeggen (een bijbel vol en veel psalmen zijn ook als gebed te gebruiken)
De intentie:
Het gebed van een rechtvaardige brengt veel tot stand (Jak 5:16)
Dat we moeten volharden in bidden en smeken. (Van harte en met verwachting!)
Medebidders hebben (Mat 18:19)
We bidden niet in eigen kracht:
We hebben Jezus als voorbidder (Hogepriester aan de rechterhand)
De Geest komt ons te hulp, Hij pleit zelf voor ons. (Rom 8: 26)
Bij voorbeelden kwam ik Abraham tegen die voor Sodom blijft bidden. Ook de Kananitische vrouw in Mattheüs 15, zij blijft aanhouden ook als Jezus haar eerst afwijst. Het bidden moet van harte gaan en met verwachting. Het zien op Hem geeft me rust, ik hoef niet het mooiste gebed te hebben. Ik heb me voorgenomen dagelijks te bidden voor mijn echtgenoot. Maar er zijn velen in mijn omgeving die ongelovig zijn. Eerst dacht ik een schema te maken (omdat het zo veel is), dus maandag voor familie, dinsdag voor gemeenteleden enzovoorts. Maar planning geeft mij geen vurigheid, betrokkenheid die denk ik wel nodig is. Een vriendin zei me ze te zegenen bij het ontmoeten (in gedachten, stil gebed), ook mooi. Als het me bezighoudt bid ik meer voor iemand, soms komt "iemand" zo m'n gedachten binnen, dan leg ik het ook in de handen van de Heere. Ik bid om de leiding van Zijn Geest, gebedsleiding/ dagelijkse leiding: voor de mensen om me heen die Hem nodig hebben, als middel in Zijn hand... "Op het gebed doet Hij grote wonderen".
Wij zijn gebedsstrijders en met Gods zegen wil ik me voor die taak met heilige ijver inzetten, en als we niet waken maar slapen? Dan hebben we een God die niet slaapt (psalm 121), ons vertrouwen is in Hem, die is als de berg Sion, die niet wankelt maar voor eeuwig blijft! (psalm 125)
Misschien zijn mijn doelen niet zo smart (specifiek, meetbaar, acceptabel, realistisch en tijdgebonden). Soms zwaai ik van het ene goede voornemen naar het andere, waar het vorige gebleven is? Soms nog niet afgerond of ik begin enthousiast aan het volgende (mezelf gestelde) doel. Of is het ongeduld? Misschien ook wel, ik wil vandaag plannen realiseren, vanaf vandaag dingen goed doen, geen fouten maken. En het mooiste natuurlijk leven voor Hem, alles tot Zijn eer doen. Ondertussen ben ik moe, vervaagt het enthousiasme en moet ik mezelf de dag vooruit duwen. Ik lees minder in de bijbel, ik bid minder van harte. De vurigheid die me zo lief is en me zo dicht bij Hem houdt mis ik. De echtgenote uit spreuken 31 is nooit moe, ik (soms) wel, lichamelijk en geestelijk. Wat is dat toch, elke keer eigen zwakheid voelend?
Ergens weet ik het wel. Ik stel mezelf hoge eisen. Ik moet alles kunnen en doen en stapel het zo op. Ik heb er een hekel aan als andere mensen het mij opleggen, maar ik doe er net zo hard aan mee. En vooral dat ik, niet Hem. Ik heb het weer veel te veel in eigen handen genomen en niet bij Hem gelegd. Je zou soms bijna de moed verliezen...
"Ik bouw op U en ga in uwe naam."
De regels zingen deze week steeds sterker in mij: "En telkens weer moet ik Uw kracht verstaan... Toch rijst in mij een lied van overwinning!" Hij liet het me weten, ik mag weer naar Hem terug! Hij heeft de strijd gestreden en is mijn Verlosser en bevrijder.
Niet in eigen naam, maar in Zijn naam!
Jezus sprak een gelijkenis (Lukas 18) die me hierin erg aanspreekt:
En Hij sprak ook een gelijkenis tot hen met het oog daarop dat men altijd moet bidden en niet de moed verliezen.
Hij zei: Er was in een zekere stad een rechter die God niet vreesde en geen mens ontzag.
En er was een weduwe in dezelfde stad en zij kwam voortdurend naar hem toe en zei: Doe mij recht tegenover mijn tegenpartij.
En hij wilde een tijd lang niet. Daarna echter zei hij bij zichzelf: Hoewel ik God niet vrees en geen mens ontzie, toch zal ik, omdat deze weduwe mij lastig valt, haar recht doen, opdat zij uiteindelijk niet komt en mij in het gezicht slaat.
En de Heere zei: Hoor, wat de onrechtvaardige rechter zegt.
Zal God dan geen recht doen aan Zijn uitverkorenen, die nacht en dag tot Hem roepen, hoewel Hij hensoms lang laat wachten?
Ik zeg u dat Hij hun met spoed recht zal doen. Maar zal de Zoon des mensen, als Hij komt, wel het geloof op de aarde vinden?
Verblijd u in de hoop. Wees geduldig in de verdrukking. Volhard in het gebed.
Corrie ten Boom heeft een prachtig gedicht geschreven waarin ik op moeilijke momenten steun uit kan halen. Dan is het om Corrie te citeren: "God heeft plannen, geen problemen. In de hemel is er geen paniek"
Mijn leven is een weefsel tussen mijn God en mij,
niet ik kies uit de kleuren heel doelbewust werkt Hij.
Soms weeft Hij er verdriet
in en ik door onverstand,
vergeet: Hij ziet de boven- en ik de onderkant.
Als ´t weefgetouw zal
rusten en de spoel schiet niet meer om,
zal God het doek ontvouwen en verklaart Hij het waarom -
hoe nodig donk´re draden zijn in des Wevers hand
naast goud- en zilverdraden. Zo komt Zijn plan tot stand.
Soms heb je dat, alleen zien wat je bezig houdt: als je niet zwanger kan worden kan het zijn dat elke kinderwagen je opvalt. Als je zwanger bent zie je overal "dikke buiken". Door welke "denkbril" je kijkt, het heeft invloed op je, op een negatieve of een positieve manier.
Dit keer voor mij op een positieve manier, is het een geestelijk positief brilletje? Het nadenken over mijn zegeningen... Op het moment dat ik nadacht over mijn zegeningen, las ik weer een tekst die me bemoedigde, hoorde ik weer een lied, las ik weer een artikel... ik ga steeds meer zien. Ik hoor het compliment van een "voorbijganger", ik voel de rust in mijn hart om zoveel dagelijkse "kleine" zegeningen. Ik noem het: werk van de Geest, die geopende ogen geeft om te zien en een open hart om te horen en te begrijpen wat Hij te zeggen heeft aan je. Zo gevuld te worden met zegeningen daar schieten woorden tekort en is er alleen een hart vol dankbaarheid.
Want de ogen van de Heere rusten op de rechtvaardigen, en Zijn oren zijn gericht op hun gebed (HSV 1petr3:12)
Onze ziel verwacht de HEERE,
Hij is onze hulp en ons schild.
Want ons hart is in Hem verblijd,
omdat wij op Zijn heilige Naam vertrouwen.
Laat Uw goedertierenheid over ons zijn, HEERE,
zoals wij op U hopen. (HSV Ps 33:20-22)
Tel uw zegeningen, één voor één en vergeet er geen!
Inmiddels heb ik al veel over het boek "duizendmaal dank" gelezen van Ann Voskamp, het staat nog op mijn verlanglijstje ;). Zij leerde haar zegeningen tellen: één voor één, tot ze er duizend had. En ook toen stopte ze niet. Het veranderde haar kijk op het leven en bracht haar rust - met vallen en opstaan.
