In de binnenkamer...

De laatste tijd worstel ik met bidden in groepsverband. Ik merkte op dat ik bidstonden, kringgebed vooral opzocht om de belofte: Waar twee of drie in mijn naam bijeen zijn zal Ik zijn. En ook, als twee “eenstemmig” verlangen, het zal hun ten deel vallen. (Matt 18)

Nu was er eerst de twijfel of de ander dan ook wel hetzelfde verlangen had, maar inmiddels heb ik wel geleerd dat gebedsverhoring anders gaat dan mijn denken en wensen. Ook Zijn tijd is vooral heel anders dan mijn tijd.

Ik blijf wat moeite houden met openbaar bidden en dan eerlijk aan mijn Vader vertellen wat mijn verlangens zijn, voor deze blog, t.o.v. mijn echtgenoot. Ik wil niet al mijn frustraties, teleurstellingen eruit gooien waar de ander bij meeluistert. Begrijp me goed, het is niet dat ik de situatie mooier wil schetsen dan die is. Ook niet vanwege het goedbedoelde meeleven of dat ik de ander niet vertrouw, maar het voelt respectloos alles eruit te “gooien”.

Alsof ik mijn man zwart maak, terwijl ik hem juist wil respecteren in de dingen die wel goed zijn, hem wil liefhebben.

Het “alleen” uiten, naar anderen om me heen, van frustraties en teleurstellingen zorgt er ook sneller voor dat ik daarin blijf hangen (en anderen soms met mij). Ik word verdrietig, en kan dan minder met vreugde voor mijn Schepper leven. 

Ik las een mooi antwoord op mijn worsteling en wil deze graag delen met jullie,

...wanneer u bidt,  ga in uw binnenkamer, sluit uw deur en bid tot uw Vader, Die in het verborgene is; en uw Vader, Die in het verborgene ziet, zal het u in het openbaar vergelden. 

Uw Vader weet wat u nodig hebt, voordat u tot Hem bidt!

(Matt 6)

Met vreugde vrouw zijn

Het is niet altijd "halleluja, looft den Heer" bij mij. Het is niet dat ik depressief ben, maar soms ontbreekt me moed en doorzicht. Ik voel dat ik Zijn kracht elke dag nodig heb. Het leven geeft me niet altijd vreugde, soms ook verdriet en moeheid. Moe zijn van wat het leven van me vraagt. Ik ben blij met mede- gelovigen die me eerlijk durven te zeggen (of schrijven) dat ze door een dal gaan, dat soms het zicht op Christus ontbreekt. Ik ben nog dankbaarder ervoor dat ze me een blik gunnen hoe het zicht op Christus terugkomt. Dat geeft bemoediging, het zijn voorbeelden waarvan ik leer, dank je wel!

Moe zijn wat het leven van me vraagt, "momentopnames"...  

Zijn het de hormonen, is het karakter, verleden, lichamelijke kracht, energie, balans in het leven, vele taken die wachten of het vaste vertrouwen op God? Is het iets waar ik me beter op voor kan bereiden? 

In mijn vorige blogje schreef ik over de zegeningen die voor het oprapen liggen. Afgelopen week verstuurde ik mijn blogje, dus "moest" ik dankbaar zijn ;). 

"Dank U voor alle zegeningen", 

maar ze waren op één of andere manier loodzwaar te tillen. Ik dankte wel en vroeg Gods kracht elke dag opnieuw, maar ik genoot er niet van.

Ik sprak een vriendin: "wil je niet teveel, ben je niet te gefocust op alles wat je goed moet doen?" vroeg ze mij. Een goede leerling van Jezus, vrouw zijn, echtgenote en moeder, oog hebben voor mijn naaste. Taak om Jezus liefde uit te dragen door mijn levenswandel, vruchten van geloof, en "gewoon" mijn dagelijkse taken.  

Zelfvertrouwen ja, ik heb mijn identiteit in Jezus Christus, zonder twijfel. Maar als ik moe ben, doe ik het niet goed genoeg. "Gefaald, hoor ik dan, niet zo goed, kan beter." 

Een middag "niets" doen, dan heb ik ook geen voldoening in mijn dagelijkse taken, want ze blijven liggen en morgen ligt er meer te wachten op me... En als ik doorga met mijn dagelijkse taken zonder vreugde, ben ik natuurlijk achteraf blij dat ik wat gedaan heb, maar het is zo leeg! 

... deze week zonder vreugde, en het drukte me neer.

Misschien moet ik om vreugde bidden, en begon mijn dag met deze gedachten bij Hem neer te leggen. Die middag liep ik naar de brievenbus om nog even een brief te posten, in gedachten keek ik naar de tegels waarover ik liep en besefte opeens dat ik blij was, een geschenk uit de hemel, mijn vreugde is in God! 

De zon schijnt! Kijk omhoog!

Je vreugde is in God, verblijd je in Hem! Zolang je leeft is je taak hier op aarde nog niet af, het leven is een geschenk van Hem, om je te verblijden in Hem. Eeuwige vreugde in Hem, geen gelatenheid in de taak en de plek die Hij mij gaf. Maar bezien vanuit het perspectief dat Hij mij en jou met een speciale reden deze taak, deze plek gaf. Geef Hem de eer en doe het met vreugde!

Wees niet bedroefd, want de vreugde van de Heere, dat is uw kracht. (Neh 8)

Bron

Ga deze week in vreugde, voor je schepper!

Gebedsstrijder zijn

Een tijdje terug las ik de uitspraak: "je kan niet iemand redden, maar je kan wel iemands gebedsstrijder zijn." Dat maakte me bewust van zowel de strijd als het gebed.

Bidden vind ik best moeilijk. Ik raak de "draad" kwijt bij lange of ingewikkelde gebeden. Of voel me soms zoekende naar woorden. Ik ben blij dat Gods woord me hierin leert en bemoedigt: 

Over het inhoudelijke gebed:

• Het volmaakte gebed wat Jezus ons heeft geleerd: "onze Vader" 
• Niet met omhaal van woorden bidden. (Ik mag gesprek hebben met mijn hemelse Vader, concreet en eenvoudig vertellen en vragen)
• Als ik geen woorden heb, mag ik Zijn woorden nazeggen (een bijbel vol en veel psalmen zijn ook als gebed te gebruiken)

De intentie:

• Het gebed van een rechtvaardige brengt veel tot stand (Jak 5:16)
• Dat we moeten volharden in bidden en smeken. (Van harte en met verwachting!)
• Medebidders hebben (Mat 18:19)

We bidden niet in eigen kracht:

• We hebben Jezus als voorbidder (Hogepriester aan de rechterhand)
• De Geest komt ons te hulp, Hij pleit zelf voor ons. (Rom 8: 26)

Bij voorbeelden kwam ik Abraham tegen die voor Sodom blijft bidden. Ook de Kananitische vrouw in Mattheüs 15, zij blijft aanhouden ook als Jezus haar eerst afwijst. 
Het bidden moet van harte gaan en met verwachting. Het zien op Hem geeft me rust, ik hoef niet het mooiste gebed te hebben. Ik heb me voorgenomen dagelijks te bidden voor mijn echtgenoot. Maar er zijn velen in mijn omgeving die ongelovig zijn. Eerst dacht ik een schema te maken (omdat het zo veel is), dus maandag voor familie, dinsdag voor gemeenteleden enzovoorts. Maar planning geeft mij geen vurigheid, betrokkenheid die denk ik wel nodig is. Een vriendin zei me ze te zegenen bij het ontmoeten (in gedachten, stil gebed), ook mooi. Als het me bezighoudt bid ik meer voor iemand, soms komt "iemand" zo m'n gedachten binnen, dan leg ik het ook in de handen van de Heere. Ik bid om de leiding van Zijn Geest, gebedsleiding/ dagelijkse leiding: voor de mensen om me heen die Hem nodig hebben, als middel in Zijn hand...

"Op het gebed doet Hij grote wonderen". 

Wij zijn gebedsstrijders en met Gods zegen wil ik me voor die taak met heilige ijver inzetten, en als we niet waken maar slapen? Dan hebben we een God die niet slaapt (psalm 121), ons vertrouwen is in Hem, die is als de berg Sion, die niet wankelt maar voor eeuwig blijft! (psalm 125)

De kroon van mijn echtgenoot

Nee, nu ga ik niet onthullen dat mijn echtgenoot Alexander heet. Hij mag dan publiekelijk de status hebben van koning, een prachtige status overigens met een mooie vrouw aan zijn zijde. In bijbels opzicht doen wij niet onder voor het koninklijk echtpaar, de vrouw aan zijn zijde. Want de bijbel spreekt over ons vrouwen! De waarde van robijnen, de kroon van je echtgenoot! Ooit weleens getwijfeld om die rol met trots te dragen? Ik wel, en God zij dank gaf Hij de aardse zegen van liefde aan ons terug. Dat betekent niet dat ik daarmee alles bereikt heb en nu de perfecte vrouw ben van mijn man. 

Net zoals de motivatie om een opleiding volgen en misschien de ambitie te hebben de beste in je vak te zijn ben ik van mening dat ik dit ook moet doen voor onze Hemelse Vader. Leren van Jezus, ja en te vaak wijk ik van Zijn opdracht af. Hij gaf me de opdracht, een goede echtgenote te zijn...
Ik ben niet zomaar uitgeleerd, en beken dat oude patronen sneller dan ik wil de kop weer opsteken. Toch ben ik niet van plan op te geven: naast vele (zegenrijke) lezingen, boekjes over vrouw zijn naar Gods hart etc., besluit ik om spreuken 31 opnieuw onder de loep te gaan nemen. Me te laten leiden door Zijn Geest. Even geen boekjes en extra literatuur, even geen tips hoe het beste stil te zijn voor God. Maar eenvoudig biddend Zijn woord openen, lezen en laten leiden. 

"Wie zal een deugdelijke vrouw vinden? Haar waarde gaat die van robijnen ver te boven"

(Spreuken 31: 10)

"Een deugdelijke vrouw is de kroon van haar man" 

(Spreuken 12:4)

Deugdelijk staat voor goed, betrouwbaar, solide: goede eigenschappen. Deugden, voorzichtigheid (wijsheid), rechtvaardigheid (rechtschapen), gematigdheid (zelfbeheersing), moed- standvastigheid, geloof, hoop, (naasten)liefde... Goedheid, rechtvaardigheid en waarheid... 

Beproef wat de Heere welbehaaglijk is... 

Eén tekst, geeft me meer stof tot nadenken dan ik van te voren gezien had. Hoe kan ik als kroon en waardevol sieraad zijn voor mijn man? Mijn gedachten gaan naar het sieraad, iets wat je met trots draagt, wil laten zien aan anderen, daar schaam je je niet voor. De vrouw waar hij met liefde en respect over spreekt omdat zij er voor hem is en hem ondersteunt. Waar hij blij is met haar toewijding aan hem. Waar hij voorzichtig mee omgaat, want ze is zijn sieraad. 

Genoeg om mee aan de slag te gaan. Hoe kan ik het praktisch maken: toewijding, helpen met zijn taken, luisteren, doen wat hij belangrijk vindt, verzorgd als zijn vrouw zijn, en zijn huis als een thuis laten zijn.

Als eerste ben ik kostbaar is Zijn ogen, daarna is het mijn gebed kostbaar te zijn als een sieraad in zijn ogen. Het zijn de vruchten van de Geest waar ik in mijn gebed mee afsluit: toch weer het innerlijke sieraad waarmee zonder woorden de man gewonnen kan worden...

Innerlijke schoonheid als echtgenote

Een lek dak op een regendag: het water blijft druppen. Daarop lijkt een vrouw die altijd ruzie zoekt. (Spreuken 27:15)

 Tja, ik zou liever vertellen dat ik een zacht en kalm gemoed heb, het sieraad wat niet vergaat en kostbaar is in Zijn ogen. Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik daar weleens moeite mee heb in ons huwelijk. Ik heb Zijn hulp en kracht elke dag opnieuw nodig, om alleen op God te hopen. En elke dag heb ik daar onderwijs voor nodig. Gelukkig is Hij en het woord geduldig met me...

Het belang is me duidelijk, door mijn leven kan mijn man voor het evangelie gewonnen worden (1 Petr3). Daarom is het mijn dagelijkse gebed niet te praten, en te letten op alles waar verbetering hoort te komen bij hem. Maar me als eerste te richten op Hem, in gebed dat ik gevuld wordt met Zijn liefde zodat hij gewonnen wordt, niet door (eigen) kracht of geweld maar door Zijn geest. Mijn eigen belangen aan de kant te zetten: als eerste is mijn leven om Hem dienen en te eren, en ik ben erachter ;) dat het niet meer dan bijbels is mijn man onderdanig te zijn. Ook al is hij niet een man die zijn vertrouwen op de Heere stelt, toch spreken de lessen uit de bijbel voor het huwelijk voor mij, net zoals bij andere gelovige echtgenotes. Liefhebben is een krachtiger wapen dan boze woorden of verwijten. En als ik eerlijk nadenk is het te volgen dat een man niet graag thuiskomt bij een vrouw die klaarstaat met haar lijst verwijten. Een man komt wel graag thuis in een huis vol liefde... 

Mijn opdracht is: hem van harte lief te hebben en het beste voor hem te zoeken.

Met praktische tips:

kwetsbaarheid en wijsheid

Het blijft me bezig houden, de kwetsbaarheid van het leven, de kwetsbaarheden in ons leven. 

De jouwe en de mijne... 

Vaak raakt het me... ik kan dagen nadenken over situaties of een voorval. Zo ook over mijn woorden of die van een ander. Was mijn reactie de juiste. Ik voel de opmerking van een ander die de ruimte "soms" ongedacht ingeslingerd wordt, en voel de pijn van een ander in mijn hart. Soms huilt mijn hart, soms heb ik letterlijk de neiging om te bukken voor de figuurlijke "stenen" waarmee gegooid wordt. Ik bid of mijn reacties en uitspraken onwetend niet net zo over zullen komen, dat ik met liefde zoals Jezus bewogen zal zijn met mijn medemens. Ik bedenk of ik voor de ander moet gaan staan (figuurlijk) om de "klap" op te vangen, situaties voor moet zijn, mensen moet aanspreken op hun "onnadenkendheid". Ik bid om wijsheid. 

Het is meestal niet zo verkeerd bedoeld merk ik, maar in onnadenkendheid, in enthousiasme, vurigheid zijn uitspraken snel gezegd. In de bijbel wordt de tong niet voor niets vergeleken met een klein vuur wat in staat is een grote hoop aan te steken. 

"Er zijn er die als met dolksteken praten, ondoordacht,maar de tong van de wijzen betekent genezing." (Spr 12: 18)

"En als iemand van u in wijsheid tekortschiet, laat hij die dan vragen aan God, Die aan ieder overvloedig geeft en geen verwijten maakt, en ze zal hem gegeven worden." (Jak 1:5)

Ik verwonder me elke keer opnieuw dat de bijbel antwoorden geeft op mijn vragen. God beloofd wijsheid te geven. Wat is de wijsheid van boven? 

Laat hij uit zijn goede levenswandel zijn werken laten zien, in zachtmoedige wijsheid.Wanneer u echter bittere afgunst en eigenbelang in uw hart hebt, beroem u dan niet en lieg niet tegen de waarheid.Dat is niet de wijsheid die van boven komt, maar ze is aards, natuurlijk, duivels.Want waar afgunst en eigenbelang is, daar heersen wanorde en allerlei kwade praktijken.Maar de wijsheid die van boven is, is ten eerste rein, vervolgens vreedzaam, welwillend, voor rede vatbaar, vol barmhartigheid en goede vruchten, onpartijdig en ongeveinsd.En de vrucht van de gerechtigheid wordt in vrede gezaaid voor hen die vrede stichten. (Jak 3)

Laten we in liefde en verdraagzaamheid leven is mijn dagelijkse reminder. De spreukenvrouw mijn voorbeeld: "Zij doet haar mond open met wijsheid, onderricht uit genegenheid ligt op haar tong." En verder praktisch? Een eerlijke (bijbelse ;)) mening mag. Iemand die in liefde komt of mij de waarheid wil komen vertellen is welkom. Zo ook naar de ander toe, maar voordat je overtuigd van je "bijbelse" mening bent en naar de ander toegaat: bid voor de ander, luister, vraag, hoe is dat voor jou. Soms is samen huilen om elkaars verdriet is ook zo bemoedigend. Dan kan verdriet en vreugde naast elkaar beleefd worden. Het zijn mijn meest waardevolle vriendschappen: waarin we zowel elkaars vreugde als verdriet samen delen!

Wil je mij helpen?

Heb je geïnvesteerd in een perfect leven, perfect voor de buitenwereld? Waarin jouw imperfectie niet bestaat voor je buurvrouw, vriendin of familie? Hoe vaak vraag je om hulp of heb je hulp niet nodig? Hoe vaak heb je een goed gesprek waarin je jezelf durft te laten zien, er sprake is van echt contact? Waarin je jouw onzekerheid, twijfels, worstelingen durft te delen? 

In onze "wereld" is men vooral gericht is op ontwikkelen van jezelf, de nadruk op wie ben ik, wat kan ik, hoe ga ik dat bereiken. Ook wij als christenen doen er aan mee: werk, gezin, vrijwilligerswerk, gemeente zijn. Je moet vooral veel kunnen en doen, het wordt van je verwacht. 

Hoe zou het komen dat kwetsbaarheid als thema in verschillende bladen te lezen is? We kunnen ten diepste niet aan voldoen aan al die eisen die anderen of wijzelf ons opleggen.Voor alles wat afwijkt van het "normale", de perfecte schijnwereld is geen ruimte en bieden we elkaar weinig ruimte. Zwakheden, problemen geeft voor veel mensen schaamte, bang dat ze over je roddelen, voor gek verklaard te worden, bang voor afwijzing, zichzelf een zeur vinden...

“Kwetsbaarheid begint met moed. Moed om er te zijn en jezelf te laten zien” (B. Brown)

U ziet het wel, want U aanschouwt de moeite en het verdriet,
opdat men het in Uw hand geeft (Ps 10:14a)

Hoe rijk is het dat we als christenen een plek hebben waar we mogen komen zoals we zijn? Alles te delen en voor te leggen aan onze Heere Jezus Christus. Hij zegt ons: Mijn genade is voor u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht.

Mijn kwetsbaarheid te delen was nodig, aan de voeten van de Heere Jezus. Het is rijk en zoveel meer troostend als wie dan ook kan doen of betekenen in onze omgeving. Zoveel mensen kunnen teleurstellen, psalm 69 verwoord hoe ik het heb ervaren: ik heb gewacht op medeleven, maar het is er niet, op troosters, maar ik heb ze niet gevonden. Het bracht me waar God mij wilde hebben, Hem op nummer 1. De Heere hoort, Hij verlost, Hij veracht niet! U die God zoekt, uw hart zal leven! 

Daarnaast was het wel nodig voor mij te delen met anderen; open te zijn, daar waar ruimte was mijn kwetsbaarheid te delen. 
Jezus vroeg het aan Zijn discipelen, hij was bedroefd en zeer angstig, waak met mij, en nog eens waak en bid! Wat een voorbeeld van kwetsbaarheid tonen! Ik heb het leren vragen aan gelovigen. Bad om leiding en Hij gaf mij mensen om mij heen. Nieuwe contacten maar ook bestaande contacten. Wil je me helpen? Bid dan voor mij, dat de Heere mijn hart richt op de liefde van God en op de volharding van Christus. Bid voor mijn man, want niet allen hebben het geloof. 
Opbouwen van elkaar doen we niet voor onszelf, we doen het voor Christus. Het is geen gunst die we een ander "geven". Jezus vraagt het zelf van ons, een toegewijd leven voor Hem. Omzien naar elkaar, geduld hebben, bewogen te zijn. 

"Wil je mij helpen? Waarmee kan ik je helpen? of is het... Wil je voor mij bidden? Wat mag ik voor jou bidden?"

 "Je kunt niet iemands Redder zijn, maar wel iemands gebedsstrijder!"  

(Ann Voskamp)