Teleurstelling in het geloof

De regelmaat van mijn blogs is eruit. En ik zal jullie opbiechten waardoor het komt. Ik was teleurgesteld en moe. Onrustig van "dagelijkse" teleurstellingen en de teleurstelling dat gebeden niet (direct of zichtbaar voor mij) verhoord werden. Ik zocht richting en ik vond hem niet. Ik bad, maar het bleef stil. 

Ken je dat? Het is om wanhopig van te worden. Het was niet wat ik wilde maar het gebeurde en ik wankelde, het voelde alsof ik er alleen voor stond. Ik voelde me een huichelaar tegenover mijn gezin, op de Bijbelkring en tegenover God? Eigenlijk was ik nog het meest teleurgesteld in God. Die Hand die mij leidt was weg, het Licht op mijn pad? Het was donker...

Mijn toewijding aan God werd makkelijker en slordiger. Achteraf ging het daar echt goed mis, het contact met God werd minder. Mijn hoop en verwachting waren niet meer op Hem.

Hoe kan Hij me leiden als ik Hem de kans niet geef,

Hoe kan Hij antwoorden als ik het antwoord niet afwacht?

Hoe kan Hij spreken als ik Zijn stilte niet opzoek? 

Dit vind ik zo moeilijk elke keer weer opnieuw, mijn teleurstelling over te geven, mijn verwijten te belijden, mijn schuld te erkennen.  

Ik las in "Een moeder naar Gods hart" (dagboekje van Elizabeth George) om bij het tekort schieten van wijsheid deze te vragen (Jak 1:5), je zal het ook ontvangen. Om daarmee direct te beginnen kreeg ik de handreiking elke dag een hoofdstuk uit Spreuken te lezen, overeenkomend met de datum en een vers te kiezen die tot je hart spreekt.

Dit was mijn tekst: 

Wie zijn overtredingen bedekt, zal niet voorspoedig zijn, maar wie ze belijdt en nalaat, zal barmhartigheid verkrijgen. (Spreuken 28:13)

Onkruid!

Ik huil en ben in paniek, verlies komt en ik kan het niet tegenhouden. Het glipt tussen mijn vingers door, het is frustrerend... zolang ik het nog probeer tegen te houden. Ik ben machteloos. Mijn hoofd kan het bijna niet dragen, en dan besef ik dat ik het moet accepteren...Er komt berusting, fase van verwerking, overgave naar God, ik voel me kwetsbaar en klein. 

In die fase ontmoette ik een "olifant", ze stampte rond in mijn domein. Ze trad het met beide voeten, en ik kon er niet boven staan, niet op dat moment...

Inwendig verwijt ik en zoek een manier om het te uiten, betaald te zetten, te laten voelen wat het met me deed. Waarom? Omdat ik me gekwetst en niet gezien voelde...

Het is een nare angel, waarvan ik weet dat ik moet vergeven, dat ik niet in boosheid verder moet leven...
Dat ik mijn boosheid niet moet voeden, omdat het groter wordt. 
In mij en om mij heen. 

Boosheid is onkruid, het woekert verder en verdrukt de mooiste planten. 
Het plantje wat voorzichtig en aarzelend groeide, de plant die al in bloei stond. 
Onkruid is sterk en kwaadaardig.

Welke plant geef je voeding?
En welke plant laat je voeden?  

Het leven in dankbaarheid met God geeft de mooiste bloemen. Die bloemen moeten groeien, hebben ruimte nodig. Ze zijn teer dus vanzelfsprekend hebben zij meer zorg en voeding nodig dan het onkruid. 
Met onkruid gaat het bijna vanzelf, het zoekt zijn weg wel naar alle kanten. En het heeft een harde aanpak nodig om het te verwijderen, omdat het niet vanzelf doodgaat. 

Zo zie ik het leven, wandelen zonder en wandelen met God. En gelukkig hebben wij een keuze, ik weet het en besluit de boosheid los te laten... en... ik hoef het helemaal niet alleen te doen! Hij is voor mij en naast mij en om mij heen... Heer U bent altijd bij mij!

Het lucht op en het geeft ruimte om weer adem te halen... 



Ik was bijna vergeten hoe het begon, wat er aan vooraf ging...

Zoals ook wij vergeven

Elke dag bid ik het onze Vader. Meestal aan tafel. Sinds ik een preek hoorde over vergeving is het niet meer vanzelfsprekend te bidden.
Er is veel onrecht, en als ik in mijn recht sta, dan zijn er mensen die mij benadeeld hebben. Niet naar me omgezien hebben, of me benadeeld hebben. Er zijn genoeg voorbeelden te bedenken. 

Nu kan ik gelukkig niet heel lang boos blijven, de sfeer is onaangenaam... dus wil ik het snel oplossen, maar het liefste zou ik toch zien dat een ander mij toegeeft fout te zijn geweest. Het laat mij in mijn recht...

Zeker naar mijn man toe is het een proces waarin vergeven nog duidelijker voor mij naar voren komt...
In zekere zin dacht ik dat ik meer recht had dan mijn man, waarom? Omdat hij niet gelooft en ik wel. Het is erg hoogmoedig misschien, maar het is de gedachte die door mijn hoofd speelde bij ruzie en meningsverschillen. Ik krijg toch direct onderwijs, probeer er naar te leven en hij wijst het af...

En toch als je de woorden door laat dringen, staat er zo duidelijk "En vergeef ons onze schulden, zoals ook wij onze schuldenaren vergeven." Zoals ook wij! 

"Want als u de mensen hun overtredingen vergeeft, zal uw hemelse Vader u ook vergeven." 

(Matt 6)

www.cip.nl

Het is niet makkelijk, voor mij niet. Het is soms een directe worsteling in gebed. 
Ik legde Hem een keer voor: hij is toch fout, ik wil niet vergeven, hij moet nu een keer naar mij toekomen. Ik weet niet meer eens waarover de ruzie ging, maar in het gebed liet Hij me zien dat Hij al mijn schuld op zich genomen had aan het kruis. Heeft Jezus dat dan verdiend? 

Ik mag elke keer opnieuw bij Hem komen, en Hij vergeeft...

 "Wie ben ik dan dat ik niet de bereidwilligheid heb om anderen te willen vergeven?"

Ik liep weer naar beneden, en zei sorry voor mijn aandeel, mijn boosheid en dat ik zo niet mocht reageren. En mijn man? Hij zei sorry voor zijn aandeel...
Zo eenvoudig...

Als ik het niet in gebed breng, dan blijf ik boos, dan wil ik dat de ander eerst naar mij komt. Maar breng ik het in gebed, en dan geeft Hij mij zo'n vrede en vrijheid. Elke keer opnieuw, en het mooie? Ik ga steeds sneller vergeven, waarom? 

Omdat Jezus mijn voorbeeld is!