Het begint thuis

Het lijkt wel alsof januari voor mij een inhaalmaand is van alle afspraken die nog nagekomen moeten worden. Ook een maand van goede voornemens. Een nieuw begin in januari, in 2014. Ik ben er gevoelig voor merk ik, mijn agenda vult zich rap en in mijn hoofd maak ik plannen voor al die goede voornemens.

Een nieuwe week geeft me ook vaak weer frisse moed om er opnieuw tegenaan te gaan. 
Alsof het verschil maakt of je nu je goede voornemen uitvoert of aan het begin van een nieuwe markering. Maar goed of het nu tussen mijn oren zit of niet maakte me eigenlijk niet zo heel veel uit. Voor ik het wist was mijn programma en mijn "hoofd" gevuld.

Het is voor mij echt prioriteiten stellen, wat komt er eerst, maar ook wat laat ik echt op nummer 1 staan. Ik rommelde ermee. Mijn relatie met God, mijn relatie met mijn man, met mijn gezin. Mijn relatie met familie, vrienden, gemeenteleden. 
Vaak laat ik vragen van anderen voorgaan op mijn relatie met God, wel uit het oogpunt goeddoen voor anderen, maar toch...
Vaak laat ik vragen van anderen ook voorgaan op mijn huishouden. En dat terwijl ik echt bewust niet werk om thuis te zijn voor mijn gezin. Toch is mijn tijd vaak gevuld met andere activiteiten. En dat terwijl ik juist overtuigd ben dat een vrouw (met gezin) als eerste taak van God heeft gekregen goed voor haar (huis)gezin te zorgen. Niet alleen omdat ik die opdracht heel bewust kreeg, maar ook omdat het duidelijk in de Bijbel staat (spreuken 31, Titus 2).

Soms hoeven we niet zo ver te zoeken om te weten wat God nu voor plan heeft met je leven. Titus 2 leert mij, mijn man lief te hebben, mijn kinderen lief te hebben, te zorgen voor het huishouden.
Het is mij weer duidelijk, eerste zorg voor hen die onder mijn dak wonen. Een streep door 2 dagen van de week in  mijn agenda. Die dagen zijn bewust alleen voor mijn gezin.

Aan het werk in Gods koninkrijk, in mijn eigen huis, voor mijn gezin.

Huwelijk, afhankelijk zijn van je man

"De vrouw is als hulp van de man geschapen."

Het waren laatst wat gedachten rondom de uitspraken van minister Jet Bussemaker, die opriep niet afhankelijk van je man te moeten zijn... Het riep vele reacties op en een stevig debat. Vanuit verschillende standpunten werd een werkende vrouw of een niet werkende vrouw bekritiseerd. Ik wil met deze blog niet meedoen met een stellig standpunt in te nemen over of je als vrouw zijnde met een gezin wel of niet mag werken. 

Ik heb wel een mening zoals het voor mij is. Naast het dienen van God werd ik duidelijk geroepen om mijn eerste prioriteit op mijn gezin te richten. Daarmee wil ik niet beweren dat de vrouw niet mag werken, want ik lees in spreuken 31 dat deze vrouw behoorlijk actief is.
Een van mijn eerste gedachten bij de toespraak was trouwens dat ik gelukkig als eerste afhankelijk ben van de Heere. Maar daarnaast wil ik leven zoals God bedoelt heeft. 
Genesis, de vrouw is geschapen als hulp van de man. En de spreukenvrouw? Ze doet zaken die haar man goeddoen. Daar ligt de eerste taak, goed- doen aan je man. Als hulp tegenover je man, het is een gegeven. Goeddoen aan je man: je kan hem trouw blijven ook als de verliefdheid weg is en dat is goed. Maar door hem oprecht te respecteren en te bewonderen uit zich dat je hem echt lief hebt.

Liefhebben door te respecteren: waardering om zijn kwaliteiten, zijn inzet. Rekening houden met hem. Luisteren, aanmoedigen, liefhebben. Volgen in alle dingen die goed zijn.

Weet je, als ik van mijn man afhankelijk ben, heb ik meer om hem te bewonderen. En laat nu bewondering en kameraadschap in de top 5 van eerste behoeften van de man staan. Laat ik het toepassen op mijn echtgenoot. Door hem te bewonderen om wie hij is, hoe hij geschapen is als man voor mij wordt een wezenlijke behoefte vervuld. Ik luister naar hem, waardoor ik zijn eerste "maatje" ook ben. Het is een wisselwerking, ik zet me in voor mijn man, ik ondersteun hem omdat hij dit nodig heeft. Ik ontvang liefde omdat hij zich gesteund voelt. En die liefde en waardering heb ik ook nodig. 

Is daar nu onderzoek voor nodig vraag ik me oprecht af? God heeft ons zo gemaakt dat we elkaar aanvullen...

Stiekem denk ik dat huwelijken er sterker door kunnen worden, door juist afhankelijk te zijn van de man, omdat God het zo bedoeld heeft!
Door mijn eerste prioriteit in mijn onafhankelijkheid te zetten, werk en carrière heb ik mijn man steeds minder nodig. Eens hoorde ik een psycholoog als relatie- advies geven, zoek naar wat je verbindt, gezamenlijke interesses, leuke dingen. Nou ik denk dat ik het antwoord heb gevonden: "een team zijn als vrouw en man in ons huwelijk". Hij heeft mij nodig, en ik heb hem nodig. 

Zouden niet veel meer huwelijk te redden zijn als we als eerste afhankelijk van God zijn en daarna van onze echtgenoot? 

Klittenbos

Vroeger als meisje had ik lange haren en als mijn moeder ze kamde vroeg ik standaard of het niet zachter kon, omdat het me pijn deed. Er zat altijd wel een klit in…
Inmiddels heb ik geleerd dat wanneer je het haar samenpakt de klitten er beter en vooral pijnlozer uit te halen zijn. Of pluk voor pluk borstelen. Een vlecht voor het slapengaan helpt voor de volgende morgen. Een conditioner gebruiken tijdens het wassen. Het is niet zo dat de klitten weg zijn, maar er zijn toch genoeg manieren om er mee om te gaan.

Mijn hoofd lijkt ook wel een "klittenbos", het lijken allemaal “gedachten- strengetjes”.

“Hou vol” roept de ene, “Hoop op God” roept de ander. Ergens zingen er psalmen en gezangen op de achtergrond. Twijfel en verdriet is het “strengetje”  van hoofd naar wat mijn hart raakt. Het is een gemene klit en blijft pijn doen als de borstel hem raakt. Hij zit verborgen onder het kapsel van vertrouwen en hopen op God. Als ik het op de verkeerde manier behandel, blijf ik bij die klit, blijf ik de pijn toelaten. Het brengt mijn zorgvuldige kapsel en alle manieren om het in stijl te houden in de war. Het brengt de klit onnodig aan de oppervlakte.

Het is tijd voor een blik in de spiegel om het totaalplaatje te zien. Tijd om te bekijken welke verzorging het totaalplaatje nodig heeft en welke materialen er aangeschaft moeten worden.

"We zijn een sieraad in Zijn ogen!"

 Een prachtig sieraad wat aandacht vraagt en verzorging!

Ik kijk in de spiegel en zie een kind van God, voel en weet Gods hand in mijn leven. Ik zie zegeningen… Ik zie en voel verdriet en moeiten, het maakt deel uit van mijn leven. 
Het maakt deel uit van mijn leven, maar niet heel mijn leven! 
Het is er en mag er zijn: niet overheersend, niet verlammend en niet als een blijvende "klittenbos". 

Ik mag uithuilen, maar daarna opstaan, ik mag weer verdergaan.

Hij reikt de beker aan, omdat alleen de weg te zwaar zou zijn. 

Met vreugde vrouw zijn

Het is niet altijd "halleluja, looft den Heer" bij mij. Het is niet dat ik depressief ben, maar soms ontbreekt me moed en doorzicht. Ik voel dat ik Zijn kracht elke dag nodig heb. Het leven geeft me niet altijd vreugde, soms ook verdriet en moeheid. Moe zijn van wat het leven van me vraagt. Ik ben blij met mede- gelovigen die me eerlijk durven te zeggen (of schrijven) dat ze door een dal gaan, dat soms het zicht op Christus ontbreekt. Ik ben nog dankbaarder ervoor dat ze me een blik gunnen hoe het zicht op Christus terugkomt. Dat geeft bemoediging, het zijn voorbeelden waarvan ik leer, dank je wel!

Moe zijn wat het leven van me vraagt, "momentopnames"...  

Zijn het de hormonen, is het karakter, verleden, lichamelijke kracht, energie, balans in het leven, vele taken die wachten of het vaste vertrouwen op God? Is het iets waar ik me beter op voor kan bereiden? 

In mijn vorige blogje schreef ik over de zegeningen die voor het oprapen liggen. Afgelopen week verstuurde ik mijn blogje, dus "moest" ik dankbaar zijn ;). 

"Dank U voor alle zegeningen", 

maar ze waren op één of andere manier loodzwaar te tillen. Ik dankte wel en vroeg Gods kracht elke dag opnieuw, maar ik genoot er niet van.

Ik sprak een vriendin: "wil je niet teveel, ben je niet te gefocust op alles wat je goed moet doen?" vroeg ze mij. Een goede leerling van Jezus, vrouw zijn, echtgenote en moeder, oog hebben voor mijn naaste. Taak om Jezus liefde uit te dragen door mijn levenswandel, vruchten van geloof, en "gewoon" mijn dagelijkse taken.  

Zelfvertrouwen ja, ik heb mijn identiteit in Jezus Christus, zonder twijfel. Maar als ik moe ben, doe ik het niet goed genoeg. "Gefaald, hoor ik dan, niet zo goed, kan beter." 

Een middag "niets" doen, dan heb ik ook geen voldoening in mijn dagelijkse taken, want ze blijven liggen en morgen ligt er meer te wachten op me... En als ik doorga met mijn dagelijkse taken zonder vreugde, ben ik natuurlijk achteraf blij dat ik wat gedaan heb, maar het is zo leeg! 

... deze week zonder vreugde, en het drukte me neer.

Misschien moet ik om vreugde bidden, en begon mijn dag met deze gedachten bij Hem neer te leggen. Die middag liep ik naar de brievenbus om nog even een brief te posten, in gedachten keek ik naar de tegels waarover ik liep en besefte opeens dat ik blij was, een geschenk uit de hemel, mijn vreugde is in God! 

De zon schijnt! Kijk omhoog!

Je vreugde is in God, verblijd je in Hem! Zolang je leeft is je taak hier op aarde nog niet af, het leven is een geschenk van Hem, om je te verblijden in Hem. Eeuwige vreugde in Hem, geen gelatenheid in de taak en de plek die Hij mij gaf. Maar bezien vanuit het perspectief dat Hij mij en jou met een speciale reden deze taak, deze plek gaf. Geef Hem de eer en doe het met vreugde!

Wees niet bedroefd, want de vreugde van de Heere, dat is uw kracht. (Neh 8)

Bron

Ga deze week in vreugde, voor je schepper!

Tel je zegeningen III

In de huiskamer lag een verdwaalde sok naast een legoblokje. Schoenen van de jongste waren onvindbaar toen we naar school moesten. Toen ik terugkwam wachtte de vaatwasser, het aanrecht was aangekoekt (manlief had gisteren de afwas voor me gedaan ;). In de badkamer lag een hoop met was. De verkenningstocht in huis was nog niet afgelopen. De slaapkamers waren een verzameling van knutselwerkjes, met de grootste liefde gemaakt (gooi ze maar eens weg!). Zucht... Net als buhdenkseltje bedacht ik me vanmorgen waar ik zou kunnen beginnen...

Terwijl ik begon met het aanrecht en de kamer op te ruimen dacht ik na. Ik wilde een vervolg schrijven op mijn eerder geschreven blogjes "Tel je zegeningen" en "Tel je zegeningen II".
Dankbaarheid kun je leren. Dankbaarheid geeft rust, een hart vol vrede. Het zorgt ervoor dat ik God als gever van alle dingen zie. Tel je zegeningen, tel ze één voor één en "Je ziet Gods liefde dan door alles heen..." 
Een dagelijkse oefening...
Maar hoe blijf ik er dagelijks op letten vroeg ik mezelf af? Zal ik ze opschrijven totdat ik er duizend heb en dan ook niet stoppen... Verzin ik een creatieve manier door een tastbare herinneringen te verzamelen in een lijst of pot? Stel ik mezelf elke dag vragen om me er bewust van te zijn, die ik vervolgens opschrijf in mijn dagboek/ schrift. 

Ik zag de volgende foto en glimlachte... Hoezo moeilijk denken? Het inspireerde me "om te denken" en mijn dagelijkse zegening te zien... 

Bron: time-warp-wife-blog

Laten we niet moe worden goed te doen. Laten wij dus, als wij gelegenheid hebben, goeddoen aan allen, maar vooral aan de huisgenoten van het geloof. (Galaten 6: 9-10)

Elke dag is opnieuw gevuld met kansen om goed te doen. Elke dag een kans te dienen voor Jezus. Een kans te zorgen voor mijn gezin. Jezus zegende mij met een echtgenoot en kinderen. Elke dag is een geschenk uit Zijn hand! 

"Wauw, ik mag zo dicht bij mijn gezin zijn om Gods liefde te delen"

"De zegeningen liggen voor het oprapen!" 

Er wacht een kans in de keuken, een kans in de badkamer, een kans bij de tranen van mijn kind...

Elke dag het voorrecht voor mijn gezin te mogen zorgen en tot zegen te zijn.

Vader, maak mij tot een zegen, hier thuis! 

Van Uw liefde delend, waarin wij zelf tot bron van zegen zijn!

De huwelijksbelofte

Het huwelijk is een verbond tussen man en vrouw, van liefde en trouw. Trouw zijn in goede tijden en in slechte tijden. Trouw zijn een toewijding die doorgaat ook als de verliefdheid weg is. Trouw zijn wanneer eerder uitgesproken woorden en beloftes ver weg kunnen zijn. Trouw zijn is ook volharden. 

Als ik voor mijn huwelijk zou staan, zou ik het anders aanpakken... We zouden veel meer praten en afgestemd zijn op elkaar. Weten van elkaar waar je staat, praten over de "levensbelangrijke" zaken. 
Maar ik was jong, blij en verliefd (en naïef). Problemen waren er om opgelost te worden, of zouden in de toekomst "vanzelf" beter worden....
En jaren later.... vanzelf? gaat er volgens mij niets, behalve dat "de tijd vliegt". Eens probeerde ik mijn wijze levenslessen over te brengen aan een nichtje die voor haar huwelijk stond. Wat is belangrijk in het leven en waarvoor leef je. Het is niet het mooie, keurig ingerichte huis, de status voor je vrienden en familie dat je het goed voor elkaar hebt. Je kwam op aarde zonder bezit, en als je sterft neem je niets mee, behalve je verantwoording tegenover God wat je ermee gedaan hebt. Als God je huis niet zegent, tevergeefs bouw je eraan. 
Ik keek in de spiegel van jaren terug en herkende de blik in haar ogen, het raakte haar niet. De ervaring of God zal het (haar) leren...

Trouw zijn zonder lief te hebben kan niet. Het is mijn gebed dat God ons huwelijk zegent, Hij gaf hernieuwde liefde. Trouw zijn en liefhebben is wat God van mij vraagt in het huwelijk. Het huwelijk is een afspiegeling van de relatie van God met de mensen, een aardse zegen! Een om Hem dagelijks voor te danken! Maar ook een oproep om het goed voor Hem te doen, zo een afspiegeling te mogen zijn voor mensen om me heen...

"Al had ik de liefde niet..."

De liefde is geduldig,

zij is vriendelijk,

de liefde is niet jaloers,

de liefde pronkt niet,

zij doet niet gewichtig,

zij handelt niet ongepast,

zij zoekt niet haar eigen belang,

zij wordt niet verbitterd,

zij denkt geen kwaad,

zij verblijdt zich niet over de ongerechtigheid,

maar verheugt zich over de waarheid,

zij bedekt alle dingen,

zij gelooft alle dingen,

zij hoopt alle dingen,

zij verdraagt alle dingen.

De liefde vergaat nooit.

"Geloof, hoop en liefde, maar de meeste van deze is de liefde." (1Kor13)

Wandel in de liefde!

De kroon van mijn echtgenoot

Nee, nu ga ik niet onthullen dat mijn echtgenoot Alexander heet. Hij mag dan publiekelijk de status hebben van koning, een prachtige status overigens met een mooie vrouw aan zijn zijde. In bijbels opzicht doen wij niet onder voor het koninklijk echtpaar, de vrouw aan zijn zijde. Want de bijbel spreekt over ons vrouwen! De waarde van robijnen, de kroon van je echtgenoot! Ooit weleens getwijfeld om die rol met trots te dragen? Ik wel, en God zij dank gaf Hij de aardse zegen van liefde aan ons terug. Dat betekent niet dat ik daarmee alles bereikt heb en nu de perfecte vrouw ben van mijn man. 

Net zoals de motivatie om een opleiding volgen en misschien de ambitie te hebben de beste in je vak te zijn ben ik van mening dat ik dit ook moet doen voor onze Hemelse Vader. Leren van Jezus, ja en te vaak wijk ik van Zijn opdracht af. Hij gaf me de opdracht, een goede echtgenote te zijn...
Ik ben niet zomaar uitgeleerd, en beken dat oude patronen sneller dan ik wil de kop weer opsteken. Toch ben ik niet van plan op te geven: naast vele (zegenrijke) lezingen, boekjes over vrouw zijn naar Gods hart etc., besluit ik om spreuken 31 opnieuw onder de loep te gaan nemen. Me te laten leiden door Zijn Geest. Even geen boekjes en extra literatuur, even geen tips hoe het beste stil te zijn voor God. Maar eenvoudig biddend Zijn woord openen, lezen en laten leiden. 

"Wie zal een deugdelijke vrouw vinden? Haar waarde gaat die van robijnen ver te boven"

(Spreuken 31: 10)

"Een deugdelijke vrouw is de kroon van haar man" 

(Spreuken 12:4)

Deugdelijk staat voor goed, betrouwbaar, solide: goede eigenschappen. Deugden, voorzichtigheid (wijsheid), rechtvaardigheid (rechtschapen), gematigdheid (zelfbeheersing), moed- standvastigheid, geloof, hoop, (naasten)liefde... Goedheid, rechtvaardigheid en waarheid... 

Beproef wat de Heere welbehaaglijk is... 

Eén tekst, geeft me meer stof tot nadenken dan ik van te voren gezien had. Hoe kan ik als kroon en waardevol sieraad zijn voor mijn man? Mijn gedachten gaan naar het sieraad, iets wat je met trots draagt, wil laten zien aan anderen, daar schaam je je niet voor. De vrouw waar hij met liefde en respect over spreekt omdat zij er voor hem is en hem ondersteunt. Waar hij blij is met haar toewijding aan hem. Waar hij voorzichtig mee omgaat, want ze is zijn sieraad. 

Genoeg om mee aan de slag te gaan. Hoe kan ik het praktisch maken: toewijding, helpen met zijn taken, luisteren, doen wat hij belangrijk vindt, verzorgd als zijn vrouw zijn, en zijn huis als een thuis laten zijn.

Als eerste ben ik kostbaar is Zijn ogen, daarna is het mijn gebed kostbaar te zijn als een sieraad in zijn ogen. Het zijn de vruchten van de Geest waar ik in mijn gebed mee afsluit: toch weer het innerlijke sieraad waarmee zonder woorden de man gewonnen kan worden...

Innerlijke schoonheid als echtgenote

Een lek dak op een regendag: het water blijft druppen. Daarop lijkt een vrouw die altijd ruzie zoekt. (Spreuken 27:15)

 Tja, ik zou liever vertellen dat ik een zacht en kalm gemoed heb, het sieraad wat niet vergaat en kostbaar is in Zijn ogen. Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik daar weleens moeite mee heb in ons huwelijk. Ik heb Zijn hulp en kracht elke dag opnieuw nodig, om alleen op God te hopen. En elke dag heb ik daar onderwijs voor nodig. Gelukkig is Hij en het woord geduldig met me...

Het belang is me duidelijk, door mijn leven kan mijn man voor het evangelie gewonnen worden (1 Petr3). Daarom is het mijn dagelijkse gebed niet te praten, en te letten op alles waar verbetering hoort te komen bij hem. Maar me als eerste te richten op Hem, in gebed dat ik gevuld wordt met Zijn liefde zodat hij gewonnen wordt, niet door (eigen) kracht of geweld maar door Zijn geest. Mijn eigen belangen aan de kant te zetten: als eerste is mijn leven om Hem dienen en te eren, en ik ben erachter ;) dat het niet meer dan bijbels is mijn man onderdanig te zijn. Ook al is hij niet een man die zijn vertrouwen op de Heere stelt, toch spreken de lessen uit de bijbel voor het huwelijk voor mij, net zoals bij andere gelovige echtgenotes. Liefhebben is een krachtiger wapen dan boze woorden of verwijten. En als ik eerlijk nadenk is het te volgen dat een man niet graag thuiskomt bij een vrouw die klaarstaat met haar lijst verwijten. Een man komt wel graag thuis in een huis vol liefde... 

Mijn opdracht is: hem van harte lief te hebben en het beste voor hem te zoeken.

Met praktische tips:

Oprecht vrouw zijn

Diep onder de indruk van het boek van Abbey Johnson, "ongepland" zocht ik naar de Nederlandse stichting Schreeuw om leven. De wetenschap dat God heeft ons bijna goddelijk heeft gemaakt (psalm 8) staat in schril contrast met zelfbeschikking over het leven. Het maakte me heel erg stil en verdrietig. De stichting beveel ik van harte aan in meeleven en gebed!

In het archief vond ik een prachtig artikel over oprecht vrouw zijn, wat ik graag met jullie wil delen:

Oprecht vrouw zijn

Wat heeft God het toch mooi gemaakt, het hart van de moeder voor haar kind. Al vroeg in de

zwangerschap wordt de moeder gevuld met liefde voor haar kindje. Het verlangen om haar kindje

te kunnen zien en vasthouden wordt steeds sterker. Tot het eindelijk zo ver is. Na de geboorte kan de moeder alleen maar aan de baby denken en draait haar hele wereld om haar nieuwe kindje. Dat is mooi. Dat is geweldig. Zo heeft God het gemaakt. En o, wat wordt onze vrouwelijke natuur enorm onderdrukt.

Onder het mom van emancipatie en rechten van de vrouw zijn we onszelf ook gaan onderdrukken.

Het lijkt er wel op alsof vrouwen geen kinderen meer mogen krijgen. Al op jonge leeftijd (vaak 14

jaar), beginnen meisjes met het slikken van de pil. Waarom? Omdat ze geen baby willen en mogen

krijgen, maar wel seks hebben. Hoe ongezond!! Hoe tegen natuurlijk!! Juist wanneer ons lichaam

zich ontwikkeld en voorbereid op het ontvangen van kinderen, drukken wij dat gelijk al de kop

in. Wat God zo mooi heeft bedacht en gemaakt, willen wij niet ontvangen. Ons diepe natuurlijke

hartsverlangen, ontkennen we, is niet welkom. In plaats van echte natuurlijke vrouwen te zijn die

hun lichaam kennen en ermee om kunnen gaan, onderdrukken we wie we zijn. We kiezen niet voor rein en heilig leven vol van liefde en vrijheid, maar voor lust, onreinheid en onderdrukking. Waarom? Omdat iedereen dat zo doet.

Moet je je voorstellen hoe erg het voor een moeder, die ongewenst zwanger is, om haar kindje

“weg te laten halen”. Haar diepe liefde vindt geen erkenning, maar wordt omgezet in afwijzing. In de meest intieme plek van een vrouw, die bedoeld is voor verbondsliefde en leven, wordt op brute wijze een moord gepleegd.

Maar als het kindje wel geboren wordt, dan gaat het vaak na drie maanden al naar de kinderopvang. Eerst zitten moeder en kind in één lichaam en zijn ze onlosmakelijk met elkaar verbonden. Na de geboorte willen moeder en kind alleen maar samen zijn. Daarna doet een kind er ongeveer 20 jaar over om volledig zelfstandig te zijn. Maar wij vinden dat zo’n klein baby’tje al de hele dag zonder moeder moet kunnen en laten onze kinderen door anderen opvoeden. We verbreken de krachtige moeder-en-kind-band, omdat we willen werken en onszelf ontplooien. Maar onze moederliefde dan? Moeten we die juist niet ontplooien? De liefde waar we voor gemaakt zijn, die God in ons wil uitgieten, moeten we die geen ruimbaan geven? Moeten we onze kinderen niet alle liefde en geborgenheid geven die ze nodig hebben? De meeste vrouwen huilen de eerste keer dat ze hun net ontvangen baby’tje voor een dag bij de kinderopvang brengen, maar ze proberen niet te huilen. Ze onderdrukken het gemis. Waarom onderdrukken we onze gevoelens? Laten we onze gevoelens niet meer onderdrukken! Laten we onze vrouwelijkheid de vrijheid geven! Niet in uitdagendheid en aanlokkelijkheid, maar in ware God gegeven liefde.

geschreven door Els Joustra

Geplaatst op: 16 01 2013 op http://www.schreeuwomleven.nl/
(Met toestemming overgenomen)

Mijn ongeduld en Zijn geduld

Lastige thema's die met regelmaat bij mij terugkomen is de vervulling van mijn gebed en geduld... Na zoeken in de bijbel, artikelen, gesprekken enzovoorts heb ik daar persoonlijk geen antwoord op gekregen. Als ik eerlijk ben zou ik dat liever wel hebben, dan weet ik tenminste dat ik het niet voor niets doe. Dat deze leertijd ook vruchten afwerpt. Ik las dat een vrouw 4 jaar wachtte, de ander 10 jaar, de ander 28 jaar... 28 jaar leertijd, nou even serieus, ik weet best dat ik nog heel wat te leren heb, maar zo lang, en wat als het niet komt? Want 1 Kor 7 geeft het volgende vragenderwijs aan:
Bent u er zeker van, zuster, dat u uw man tot geloof zult brengen? En u, broeder, bent u er zeker van dat u uw vrouw tot geloof zult brengen? (GNB)
Want hoe weet u, vrouw, of u uw man zult behouden? Of hoe weet u, man, of u uw vrouw zult behouden? (HSV)

Natuurlijk begrijp ik en leert Hij me dat het Zijn vruchten moet voortbrengen en dat deze wel anders kunnen zijn dan dat ik me heb voorgesteld. Als hij Christus niet aanvaardt dan verwerpt hij niet mij maar Hem (1 sam 8: 7). 

Hoe vroom mijn verlangen ook lijkt, de spiegel geeft me aan dat ik mijn verlangen boven die van Hem zet. Het zou het voor mij toch een stuk makkelijker maken om te weten wat Zijn plan dan is. Ik moet toegeven dat ik ook vaak probeer te begrijpen, zoekend en biddend in de bijbel, om er vervolgens achter te komen dat mijn gedachten Zijn gedachten niet zijn. Op zoek naar zekerheid en antwoord, en het liefst vandaag nog, Heere! 

En dan leert Hij mij: één dag is bij de Heere als duizend jaar, en duizend jaar als één dag.
Terwijl ik het neerschrijf is daar de berusting en overgave terug in Zijn handen. Stilheid en vertrouwen zou uw sterkte zijn, maar u hebt niet gewild. Vergeef me Heere, ik wil wel, maar in eigen kracht lukt het niet. Wilt U me elke dag die kracht, rust, geduld en het stil vertrouwen in U geven?

Beproeving geeft volharding: heerlijke woorden van hoop!

"wij weten dat de verdrukking volharding teweegbrengt, en de volharding ondervinding en de ondervinding hoop. En de hoop beschaamt niet, omdat de liefde van God in onze harten uitgestort is door de Heilige Geest, Die ons gegeven is." (HSV Rom 5: 3-5)

Leer van Mij!

Noem me naïef, maar toen ik tot geloof kwam dacht ik dat ik het recht had om me af te keren van mijn ja... ongelovige echtgenoot! In het volste vertrouwen dat Hij mij de weg zou wijzen vouwde ik mijn handen en bad om leiding in mijn situatie. Onze liefde was gedoofd, mijn zoektocht naar Jezus was zijn zoektocht niet. De vreugde van geloven in mijn Heiland gaf verwijdering, boosheid en veel onbegrip. Hoe het leven in de vrijheid van de zonde was, wilde ik niet meer, en ik dacht dat God wel achter me zou staan. Ik wilde toch niet meer dan Hem dienen en volgen??

Ik ging zoeken in de bijbel om de gedachten die ik in mijn hoofd had toegelaten te rechtvaardigen en daarmee goed te laten keuren. Ik las in de bijbel alle stukken die ik kon vinden over het huwelijk en de ongelovige en toen de Petrus brief :

Evenzo, vrouwen, wees uw eigen mannen onderdanig; opdat ook, als sommigen aan het Woord ongehoorzaam zijn, zij door de levenswandel van de vrouwen zonder woorden gewonnen mogen worden, doordat zij uw reine levenswandel in de vreze des Heeren waarnemen. (HSV 1Petr3:1-2)
Door de levenswandel van de vrouw gewonnen mogen worden? Zonder woorden? Maar, maar, maar? Ik wil dit niet, moet ik? Niet ik moet veranderen toch? Dat heb ik toch al gedaan was mijn strijd...

Kijk eens wat Ik voor jou deed was het antwoord. ... "Stilte"...

Vanuit dat perspectief heb ik geen recht van spreken: wat Hij deed voor mij...  en dan ik een reine levenswandel? Door mijn levenswandel, hij gewonnen voor Hem?? Ik heb nog veel te leren, wat een verantwoordelijkheid. Leer het mij dan (maar), wijs mij de weg die ik gaan moet. Het is geen zoektocht, maar een leertocht geworden, en nog steeds een leertijd die ik krijg uit Zijn handen. Dat is zegen!

Het is mijn verlangen dat ons huis de Heere zal dienen. In eigen kracht is dat zwaar, maar 
Hij leerde mij: Neem Mijn juk op u, en leer van Mij dat Ik zachtmoedig ben en nederig van hart; en u zult rust vinden voor uw ziel; want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht. (HSV Matt 11:29-30) Ik ben niet alleen, de Heere is aan mijn zij. Welk juk je ook draagt, als je Zijn leiding vraagt en luistert naar Zijn stem, je zorgen in Zijn handen legt, dan geeft Hij je vrede in je hart. Aanvaarding te doen wat Hij vraagt, de goede weg te wandelen...