Zomer en stil zijn

Onrustig is mijn hart tot het rust vindt bij U - Augustinus-

Ik heb altijd genoeg te doen. Dagelijkse beslommeringen en onverwachte gebeurtenissen. Thuis in mijn gezin, de dagelijkse taken. Taken buiten mijn gezin die om actie vragen. Een vraag, een artikel, een overdenking en ga zo maar door. 

Alles wat bij mij "binnenkomt", vraagt om een verwerking. 

Daarom ben ik blij met de zomervakantie, een moment van rust. Ik kan en durf afstand te nemen (en grenzen te stellen) van taken.

"Computer en telefoon ligt buiten handbereik" 

Ik ben dankbaar voor een rustperiode en voel ook dat ik het nodig heb. Een moment van rust als eerste voor mijn gezin en mijzelf: Een moment om stil te zijn voor God. Een moment op me op te laden aan het zonlicht. Een moment om te genieten van de kinderen. Een moment op te genieten van water, zand en zon, fietstochten, en allerlei kinderactiviteiten. Met een boek in het zonnetje, of zonder boek ;) terwijl mijn ogen vanzelf dicht vallen. Spontane ideeën uitvoeren, bijv. pannenkoeken bakken ook al is het 2 keer in de week. Spontane (diepe) gesprekken met kinderen of man. Spelletjes doen terwijl s'avonds het kaarslicht op de tuintafel brandt. De tijd vergeten... 

Mijn lichaam en geest laadt zich op... 

Ondertussen vormen zich nieuwe inzichten...

Een evaluatie van taken...

Tijd voor God...

Zomervakantie: in afhankelijkheid van Hem, gesterkt te worden in Zijn kracht!

"Word gesterkt in de Heere en in de sterkte van Zijn macht!"

(Efeze 6:10b)

En dat wens ik jullie ook van harte toe!

(Ik neem geen bewuste blogpauze. Hoe langer ik hier stil ben hoe meer ik geniet van de zomervakantie!)

Ik ben niet veranderd!

We hadden een woordenwisseling. Zo met dit zonnige weer is er meer te doen dan te gaan luisteren naar Gods woord...

Eerlijk is eerlijk, waar ik in het 'begin' voor moest strijden, krijg ik nu de ruimte om thuis 'mijn geloof' te leven. Zij het wel meer door het 'leven' dan door de woorden. Soms denk ik een opening te hebben door een vraag van hem, maar snel kapt hij het dan af door desinteresse. 
Het is wat bij mijn leven hoort inmiddels, en ik zie het als opdracht: God zelf gaf deze opdracht aan mij. En ook ja er is steeds weer HOOP, niet door het gedrag van mijn (ongelovige) man, maar wel door wie God is en blijft. Hij geeft me hoop door steeds mijn vertrouwen op Hem te stellen, steeds weer opnieuw. 

Gisteren waren er woorden, ik had gemopperd, en hij verweet me dat hij niet veranderd was (nee was het maar waar!) maar ik. En dat we nu minder weggaan omdat ik wil luisteren naar Gods woord, dat was gisteren de druppel om woorden te krijgen...
Ja dat blijf ik doen, in andere dingen wil ik me naar hem schikken en tegemoet komen, maar het moment om Gods woorden te horen niet. Ik ben verdrietig als ik niet kan gaan luisteren, ik mis het, want ik heb het nodig. Ja daarvoor is een woordenwisseling dan nodig, (niet dat gemopper van mij).

Ik had er gisteren geen woorden voor, ik was leeg, naar God verzuchtte ik mijn wanhoop, want die was er wel. Ik ben dankbaar voor Zijn Geest! Hij fluisterde me Zijn woorden en gaf me nieuwe moed: 

"Wacht op de Heere, wees sterk en Hij zal uw hart sterk maken; ja wacht op de Heere!

(Psalm 27 HSV)

Ik hou van lezen

Zomaar een berichtje... beetje nostalgie ... en... over mij...
Sinds dat ik kan lezen lees ik boeken. En als ik eenmaal geboeid was door het boek kon ik het niet meer weg leggen, maar moest het uit. Tot diep in de nacht steunend op mijn inmiddels lamme arm totdat het boek uit was. En vaak zonder te kijken op de klok ging het licht uit.
Ook schreef ik graag, brieven naar vriendinnen ("de tijd dat internet nog niet zijn intrede had gedaan"). Niet dat het allemaal even interessant was ;), maar toch de gewone dingen van het leven, wat zij en ik meemaakten deelden we... en het was leuk.
Een brief terugkrijgen was ook een feest, eenmaal per dag de post checken :), een verrassing!
Ik vroeg me af hoe vaak ik nu nog een brief schrijf, kaarten nog wel, maar brieven? Toch blijft een brief wel een persoonlijk cadeautje vind ik.

Is dat waarom het bloggen mij trekt? Ben ik daarom lid van een bibliotheek? En loop ik daarom graag door een boekwinkel? Waarom mijn nachtkastje "altijd" vol boeken en tijdschriften ligt? 

Waarom ik in tijdschriften en kranten (of op internet), advertenties van nieuwe aanwinsten bekijk? Recensies vol aandacht lees en "sommige" boeken op mijn verlanglijstje zet? 

Het is wel een luxe probleem, beetje hap snap, net zoals de consumptiemaatschappij ben ik in het lezen. Hebberig denk ik wil ik ook lezen, of hebben. Maar eenmaal in de kast worden veel boeken vergeten. Sommige "oudere" boeken met name romans vind ik niet mooi meer. Ook bijvoorbeeld boeken uit mijn jeugd, een voorleesbundel van "van der Hulst" die ik vroeger toch echt mooi vond is voor mijn kids lastig door het ouderwetse taalgebruik. Daarom is, de boekwinkel ten spijt, de bibliotheek ook een mooie voorziening. Daarnaast moet ik eerlijk bekennen dat de tijd ook weleens ontbreekt, en het (zelf) lezen met kinderen erbij toch ook wat lastig is.

Ik ben benieuwd naar jullie leestips, ongetwijfeld zijn jullie ook fan van lezen :)

Welk boek ligt er op jullie nachtkastje of ben je aan het lezen?
Wat is jouw favoriete boek (klassieker of aanrader voor de zomervakantie)?
Welk boek staat er op jouw verlanglijstje?

En ik zal zelf ook antwoord geven natuurlijk!

1) Op mijn nachtkastje ligt een dagboekje van C.H. Spurgeon (altijd bemoedigend!) en "een kind van de rivier" van Irma Joubert.
2) Oeps dat is eigenlijk een moeilijke vraag omdat er vele zijn... Een paar boeken van Francine Rivers en Kristen Heitzmann vind ik erg mooi. Maar ik noem er twee die ik laatst gelezen heb, Hadassa en het verbond van Hadassa door Tommy Tenney, als zomervakantie- aanrader dan maar!
3) Op mijn verlanglijstje staat "leven na de genadeklap" door Arie de Rover. Ik ben benieuwd nadat ik een recensie heb gelezen.

Een levenswijsheid

Weleens gehoord van Socrates? Hij was een Grieks filosoof, leefde van 469 jaar voor Christus tot 399 jaar voor Christus. Misschien ken je het bekende verhaal van hem. Ik wil het graag delen omdat het elke keer goed is te beseffen in onze woorden, niet het kwade maar het goede voor de ander te zoeken. Het is een gebod, "u zult geen vals getuigenis geven", en in Romeinen 13 staat, de "liefde" doet de ander geen kwaad. 

"Broeders, spreek geen kwaad van elkaar. Wie van zijn broeder kwaadspreekt en over zijn broeder oordeelt, spreekt kwaad over de wet en oordeelt over de wet. Als u over de wet oordeelt, bent u geen dader van de wet, maar een rechter.Er is één Wetgever, namelijk Hij Die kan zalig maken én te gronde richten. Maar wie bent u, die over de ander oordeelt?" (Jak4 HSV)

Wie ben je als je een ander oordeelt?

Op een dag kwam er een man naar Socrates toe. Hij zei: "Socrates, luister, ik moet je iets vertellen over je vriend die...". Socrates onderbrak de man en vroeg: "Ging je verhaal door de drie zeven?" De man keek Socrates verbaasd aan en zei, "drie zeven?" "Ja", zei Socrates, "de eerste zeef is de waarheid". "Weet je zeker dat wat je me wil vertellen waar is?" De man bloosde wat. "Nu ja, zeker... nee... dat niet... maar ze zeggen dat...". Socrates vervolgde: "Dan heb je zeker wel de tweede zeef gebruikt? De zeef van het goede; is het iets goeds wat je over mijn vriend wilt vertellen?" De man aarzelde: "Goed? Nee, integendeel..." Socrates keek bedenkelijk: "Dan gebruik je toch zeker wel de derde zeef? Is het noodzakelijk dat je dit aan mij vertelt?" Maar ook dat was niet het geval. "Wel", sprak Socrates toen... "Als je wat je me wilt vertellen, niet waar, niet goed en niet noodzakelijk is, vergeet het dan en belast mij er niet mee."

Leven met de consequentie

"Spijt komt altijd te laat"

Wanneer je je roekeloos in het verkeer begeeft kan je of een ongeluk krijgen of misschien een boete. De politieagent kan aardig zijn en begrip hebben voor het feit dat je te hard hebt gereden maar wanneer het recht spreekt krijg je alsnog de boete. Wanneer je met vuurwerk stunt kan je blijvende littekens oplopen. Het geneest wel, maar de littekens blijven. Als mijn kind iets doet wat niet mag moet hij zich tenminste verontschuldigen, of krijgt hij straf. Ik vergeef hem, maar er zijn consequenties, daarmee leren ze toch verantwoording te dragen? We leven hier ook met de consequentie van de zondeval, en we leven met consequenties van onze eerder gemaakte keuze's.

Laatst werd ik geconfronteerd. In een groepje moeders werd heftig gediscussieerd over het gezinsleven en het buitenshuis houden van alle "kwade en boze" invloeden. 
Ik slikte moeizaam, maar deze keer werd mijn bijdrage niet gevraagd en verzonk ik in gedachten. Ik voelde de pijn, de wereld waar ze over spraken, "die wereld", was bij mij in huis. Dagelijks...
Ze stapelden zich op in mijn gedachten, en ze werden zwaar. Ik voelde de tranen naar boven komen en had de neiging om weg te vluchten van dit gesprek en deze gevoelens. 

Opeens liet Hij me zien dat niet mijn man de boosdoener was, maar ik met mijn zelfmedelijden, en hoe zwaar ik het wel niet had... Maar tegelijkertijd was daar ook Zijn troost.
Doe mij in de morgen Uw goedertierenheid horen, want ik vertrouw op U; maak mij de weg bekend die ik te gaan heb, want tot U hef ik mijn ziel op. Red mij van mijn vijanden, bij U schuil ik... Leer mij uw welbehagen te doen, want U bent mijn God. Laat Uw goede Geest mij leiden in een geëffend land. (HSV, Ps143 vs 7- 10) 

Hoe kunnen ze nu denken dat ze "de wereld"  buitenshuis kunnen houden door het stellen van regels. De wereld? Elke dag opnieuw moeten we strijden, juist ook tegen onszelf. Het vraagt elke dag opnieuw een houding vol van hem, voor Hem te leven. Hoe kan ik denken dat mijn man de wereld is, die wereld is ook de consequentie van mijn zonde en mijn eerder gemaakte keuze's. Ik koos ook voor het leven zonder God, destijds... Het vraagt elke dag opnieuw Zijn leiding en Zijn Geest. Het vraagt elke dag opnieuw keuze's, "voor een geheiligd leven, hoe we praktisch kunnen handelen en voorleven." 
Het belang is zo groot. Ik mag en kan niet lauw zijn, uiterlijk en innerlijk moet als voorbeeld dienen. Het seculiere leven zie ik niet als de grootste aanval, maar vraagt van ons christenen bewust en eerlijk te leven, liefdevol!
Maar er is hoop! Want ik heb mijn hoop op God gesteld. Wat de uitkomst straks ook zal zijn, Hij zal het goed maken. Hier op aarde of straks in het leven na dit leven.

Er is genade, maar dat betekent niet dat alle eerder gemaakte keuze's vanzelf  "opgelost" zijn. Het leert wel dat er keuze is hoe daarna om te gaan met die eerder gemaakte keuze's.

Als ik terugkijk naar de jaren nadat ik tot geloof kwam, en het "alleen" staan in geloof kan ik zeggen dat het me dichter bij God heeft gebracht. Elke dag opnieuw maakt(e) Hij zijn weg bekend!

Een keuze...

Laatst hoorde ik dat "vervolgde christenen" bidden voor ons, juist omdat zij zien dat "wij" achtervolgd worden door alles om ons heen, het materialisme. In het laatste Open Doors blad schreef Ron van der Spoel een mooi stuk over keuze in omgaan met lijden. Hij noemt voorbeelden van door moeilijke situaties heen bedenken dat het om Jezus gaat. Volharden, overeind blijven onder druk. Niet vluchten voor het lijden, maar samen met God er doorheen gaan (Rom 5) en hij sluit het artikel af (en ik sluit er van harte bij aan) met

'Niet eenzaam ga ik op de vijand aan. 

Sterk in Uw kracht, gerust in uw bescherming. 

Ik bouw op U, en ga in Uwe naam'.

Huwelijk, afhankelijk zijn van je man

"De vrouw is als hulp van de man geschapen."

Het waren laatst wat gedachten rondom de uitspraken van minister Jet Bussemaker, die opriep niet afhankelijk van je man te moeten zijn... Het riep vele reacties op en een stevig debat. Vanuit verschillende standpunten werd een werkende vrouw of een niet werkende vrouw bekritiseerd. Ik wil met deze blog niet meedoen met een stellig standpunt in te nemen over of je als vrouw zijnde met een gezin wel of niet mag werken. 

Ik heb wel een mening zoals het voor mij is. Naast het dienen van God werd ik duidelijk geroepen om mijn eerste prioriteit op mijn gezin te richten. Daarmee wil ik niet beweren dat de vrouw niet mag werken, want ik lees in spreuken 31 dat deze vrouw behoorlijk actief is.
Een van mijn eerste gedachten bij de toespraak was trouwens dat ik gelukkig als eerste afhankelijk ben van de Heere. Maar daarnaast wil ik leven zoals God bedoelt heeft. 
Genesis, de vrouw is geschapen als hulp van de man. En de spreukenvrouw? Ze doet zaken die haar man goeddoen. Daar ligt de eerste taak, goed- doen aan je man. Als hulp tegenover je man, het is een gegeven. Goeddoen aan je man: je kan hem trouw blijven ook als de verliefdheid weg is en dat is goed. Maar door hem oprecht te respecteren en te bewonderen uit zich dat je hem echt lief hebt.

Liefhebben door te respecteren: waardering om zijn kwaliteiten, zijn inzet. Rekening houden met hem. Luisteren, aanmoedigen, liefhebben. Volgen in alle dingen die goed zijn.

Weet je, als ik van mijn man afhankelijk ben, heb ik meer om hem te bewonderen. En laat nu bewondering en kameraadschap in de top 5 van eerste behoeften van de man staan. Laat ik het toepassen op mijn echtgenoot. Door hem te bewonderen om wie hij is, hoe hij geschapen is als man voor mij wordt een wezenlijke behoefte vervuld. Ik luister naar hem, waardoor ik zijn eerste "maatje" ook ben. Het is een wisselwerking, ik zet me in voor mijn man, ik ondersteun hem omdat hij dit nodig heeft. Ik ontvang liefde omdat hij zich gesteund voelt. En die liefde en waardering heb ik ook nodig. 

Is daar nu onderzoek voor nodig vraag ik me oprecht af? God heeft ons zo gemaakt dat we elkaar aanvullen...

Stiekem denk ik dat huwelijken er sterker door kunnen worden, door juist afhankelijk te zijn van de man, omdat God het zo bedoeld heeft!
Door mijn eerste prioriteit in mijn onafhankelijkheid te zetten, werk en carrière heb ik mijn man steeds minder nodig. Eens hoorde ik een psycholoog als relatie- advies geven, zoek naar wat je verbindt, gezamenlijke interesses, leuke dingen. Nou ik denk dat ik het antwoord heb gevonden: "een team zijn als vrouw en man in ons huwelijk". Hij heeft mij nodig, en ik heb hem nodig. 

Zouden niet veel meer huwelijk te redden zijn als we als eerste afhankelijk van God zijn en daarna van onze echtgenoot? 

Vaderdag

Vaderdag is een feestdag ter ere van vaders, waarbij hun vaderschap, vaderlijke plichten en de invloed van vaders in de samenleving wordt gevierd. Naar verluidt is Vaderdag in 1909 geïntroduceerd door mevrouw Sonora Smart Dodd, uit de staat Washington, waarbij zij haar vader wilde eren, William Jackson Smart, een veteraan uit de Amerikaanse Burgeroorlog, die weduwnaar was geworden, nadat zijn vrouw in het kraambed bij de geboorte van het zesde kind gestorven was. Toen zijn dochter volwassen geworden was, wilde ze de kracht en het doorzettingsvermogen van haar vader onder de aandacht brengen. Zij was hiervoor geïnspireerd door Anna Jarvis, die een jaar eerder een Moederdag had gelanceerd.

Bron: wikipedia

Het is een mooi gebaar om papa in het zonnetje te zetten. Speciale dagen in het leven geroepen helpen daarbij. Het is belangrijk kinderen te stimuleren blij te zijn met een vader die zorgt. Belangrijk de waardering te laten uiten door een (klein gebaar), zelfgemaakte tekening of knutsel, persoonlijke woorden. Het geeft de dag een feestelijke omlijsting!

Gisteren las ik bovenstaande informatie op wikipedia: "een feestdag ter ere van vaders". Ik overdacht het stukje en wilde hem aanvullen. (Overigens niet om na te laten onze aardse vader en moeder te eren en te respecteren.) Persoonlijk ben ik blij, dankbaar en verwonderd dat de zorg van mijn hemelse Vader ook voor mij was en is. Dat te beseffen vervuld me met grote dankbaarheid!

Zo is het toch elke dag Vaderdag, een dag ter ere van Onze Vader in de Hemel?